Omkaderde p.m.

Het markeert de middaguren op een 12-uursklok.

De p.m. staat voor het Latijnse post meridiem, 'na de middag', en volgt op het cijfer: 9㏘ lees je als '9 p.m.'. In het Japans staat het overeenkomstige woord ervoor (午後9時, '9 's middags'); de omkaderde vorm pakt die Engelse volgorde in één cel.

Het kader is geen versiering. In oostaziatisch zetsel staat elk ideogram in een identieke vierkante cel, en ㏘ propt de hele afkorting in één cel – dezelfde truc als bij eenheden zoals ㎞. Zijn pendant ㏂ doet hetzelfde voor a.m.

Waar komt het kader vandaan?

Uit de nationale tekensets die Unicode erfde.

De vroege Unicode-specificaties koppelden deze set omkaderde afkortingen aan oostaziatische standaarden – het Koreaanse KS C 5601 en het Taiwanese CNS 11643 – zodat documenten die in die coderingen geschreven waren, konden worden overgenomen. Een p.m. van precies één cel was gemaakt voor die rasters met vaste cellen.

Daarom geldt ㏘ als compatibiliteitsteken: het blijft bestaan zodat oude gegevens beide kanten op blijven converteren, terwijl nieuwe teksten de gewone letters p.m. horen te gebruiken.

Waarom wordt ㏘ p.m. of een leeg vakje?

Omdat software het uitvouwt of niet kan tekenen.

Sommige software voert een opschoning uit die compatibiliteitsnormalisatie heet (NFKC of NFKD), waarbij elk omkaderd teken wordt uitgevouwen tot gewone tekst: één ㏘ wordt de vier tekens p.m. Daarom kan het 'veranderen' als je het in een formulier, een zoekveld of een database plakt.

En waar het lettertype geen glif voor heeft, kan ㏘ verschijnen als een leeg vierkantje □ of een doorgestreept vakje. Aan het teken is niets mis – het lettertype dekt het gewoon niet.