อักษรเทวีในอักษรซูนูวาร์

อาจแทนเสียง d ทั่วไปหรือเสียง d ที่ม้วนปลายลิ้นไปด้านหลัง ในการเขียนแบบเดิม อักษรเดวีของซูนูวาร์ใช้แทนเสียงทั้งสอง แบบม้วนลิ้นหมายถึงการออกเสียงโดยงอปลายลิ้นไปด้านหลัง ต่อมามีการเพิ่มอักษรดองกา 𑯗 เพื่อระบุเสียงนั้นให้แม่นยำขึ้น

Jentich สร้างอักษรซูนูวาร์สมัยใหม่ขึ้นในปี 1942 เพื่อเขียนภาษาซูนูวาร์ และมีการบันทึกประวัติชุมชนด้วยอักษรนี้ตั้งแต่ช่วงทศวรรษ 1940 เมื่อถึงต้นศตวรรษที่ 21 Lal Shyakarelu Rapacha และผู้ใช้อื่น ๆ ได้ขยายชุดอักษรดั้งเดิมที่มี 22 ตัว

ทำไมอักษรซูนูวาร์ตัวนี้จึงอ่านหรือแสดงผลต่างกันได้?

รูปแบบการเขียนตามภูมิภาคและการเข้ารหัสฟอนต์อาจทำให้ผลต่างกัน

คำอธิบาย Unicode 16.0 ในปี 2024 แยกธรรมเนียมตามภูมิภาคไว้ดังนี้: ในนепาล อักษรพยัญชนะไม่มีสระติดมาโดยปริยาย แต่ในสิกขิมมักมีสระสั้นที่ไม่เน้นเสียง และสามารถใช้เครื่องหมายตัดสระนั้นได้ ดังนั้นพยัญชนะตัวเดียวกันอาจอ่านพร้อมสระสั้นเพิ่มในรูปแบบการเขียนของสิกขิม

ข้อเสนอ Unicode ปี 2021 บันทึกฟอนต์สิ่งพิมพ์รุ่นเก่าที่นำรูปอักษรซูนูวาร์ไปใส่ไว้กับอักษรละติน หน้าเอกสารจึงอาจดูเหมือนเขียนด้วยซูนูวาร์ ทั้งที่ข้อความที่บันทึกไว้เป็นอักษรละติน รูปที่เห็นจึงไม่ได้ยืนยันว่าข้อความมีอักขระซูนูวาร์