Element pisma tanguckiego 358

𘥥 to element znaku tanguckiego, a nie słowo do przetłumaczenia. Takie elementy pomagają badaczom indeksować i analizować większe znaki. Sekwencja opisu ideograficznego (IDS) to zapis pokazujący, z jakich części składa się znak; 358 to numer katalogowy, nie wymowa.

Pismo tanguckie tradycyjnie datuje się na 1036 rok, kiedy opracowano je dla państwa Zachodnia Xia. Służyło w dokumentach urzędowych, edukacji i tłumaczeniach buddyjskich. Zachodnia Xia upadła w 1227 roku, ale pismo tanguckie było nadal używane; ostatnia znana inskrypcja pochodzi z 1502 roku.

Morze znaków, słownik tangucki z XII wieku, analizowało znaki przez ich części. Pismo tanguckie wzorowano na chińskim, ale chiński radykał — powtarzający się element służący do klasyfikowania chińskich znaków — nie jest kluczem do tłumaczenia elementu tanguckiego. W tanguckiej leksykografii znak źródłowy stojący za elementem może pomóc objaśnić dźwięk lub znaczenie większego znaku; ten związek różni się zależnie od znaku. Zestawy elementów Unicode łączą materiał ze słowników chińskich, japońskich, rosyjskich i angielskich. Dlatego funkcję tego elementu należy odczytywać z całego znaku tanguckiego lub IDS.

Jak wpisać 𘥥?

Do ręcznego wprowadzania użyj metody obsługującej Unicode. Ten element leży poza Podstawowym Zakresem Wielojęzycznym, więc niektóre skróty Unicode z czterema cyframi szesnastkowymi go nie wprowadzą. W HTML 𘥥 jest szesnastkowym numerycznym odwołaniem do znaku.

Wprowadzanie i wyświetlanie to odrębne kwestie: czcionka bez obsługi elementów tanguckich może pokazać pusty kwadrat, mimo że znak został poprawnie wprowadzony. Czcionka obsługująca pismo tanguckie może go wyświetlić.