พยางค์ไว jee

ꔛ แทนหนึ่งพยางค์ในอักษรไว อักษรไวเป็นระบบอักษรพยางค์ โดยอักขระแต่ละตัวแทนหนึ่งพยางค์ ไม่ใช่พยัญชนะหรือสระเดี่ยว ๆ ในคำหนึ่งคำ ꔛ ทำหน้าที่แทนหนึ่งพยางค์ ส่วนอักขระรอบข้างให้ข้อมูลที่เหลือ ดังนั้นอักขระนี้เพียงตัวเดียวจึงบอกคำทั้งหมดหรือเจตนาของผู้ส่งไม่ได้

การใช้อักษรไวอย่างจริงจังเริ่มขึ้นในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1830 และเชื่อมโยงกับโมโมลู ดูวาลู บูเคเล จากจอนดู ซึ่งปัจจุบันอยู่ในไลบีเรีย ต่อมาบูเคเลกล่าวว่าความฝันเป็นแรงบันดาลใจให้เขา มีการพิจารณาด้วยว่าอักษรนี้อาจได้รับอิทธิพลจากอักษรละติน อาหรับ หรือเชอโรกี หรืออาจพัฒนาจากระบบภาพเขียนที่เก่ากว่า ต้นกำเนิดที่แน่ชัดยังเป็นที่ถกเถียง หลักฐานที่เหลืออยู่มีตัวอย่างหนึ่งหน้าจากปี 1834 และต้นฉบับที่ยาวกว่าอย่าง The Book of Ndole ซึ่งลงวันที่ราวปี 1845 แต่ไม่มีชิ้นใดระบุได้ว่าอักขระพยางค์นี้ปรากฏครั้งแรกเมื่อใด

ตารางอักษรพยางค์มาตรฐานไวปี 1962 ช่วยกำหนดชุดอ้างอิง ในช่วงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 โครงสร้างพยางค์ของอักษรไวยังมีอิทธิพลต่ออักษรของภาษาเมนเด โลมา เคเพลเล และบัสซา ซึ่งต่างก็มีอักขระของตนเอง