Selektor wariantu 73

Selektor wariantu może wskazać określony glif po znaku bazowym.

Sekwencja wariantu ideograficznego (IVS) to znak bazowy, po którym bezpośrednio występuje selektor. W zarejestrowanej parze selektor wskazuje obsługującej ją czcionce określoną formę znaku, nie zmieniając jego tożsamości. VS73 nie ma własnego odczytania. Jeśli edytor obsługuje szesnastkowe wprowadzanie Unicode, wartością do wpisania jest E0138; polecenie zależy od edytora.

Początkowy problem polegał na zachowaniu formy znaku w zwykłym tekście, czego nie zapewniał sam wybór czcionki. Propozycja Unicode z 2000-08-15 opisywała niewidoczne selektory działające po określonych znakach bazowych. Późniejsza Ideographic Variation Database (IVD) umożliwiła kolekcjom CJK (chińskim, japońskim i koreańskim) rejestrowanie form na potrzeby regionalne, wydawnicze, urzędowe i naukowe. Adobe-Japan1, japońska kolekcja znaków dla czcionek, została zarejestrowana w IVD 2007-12-14.

Dlaczego selektor wariantu 73 znika?

Ponieważ selektory nie mają własnego widocznego znaku.

Jeśli para znaku bazowego i selektora nie jest obsługiwana lub przypisana, znak bazowy zwykle wygląda tak samo jak bez selektora; selektor nie dodaje widocznego znaku.

Czcionki mogą wymieniać obsługiwane pary w tabeli mapowania znaków OpenType Format 14, czyli liście połączeń znaku bazowego z selektorem. Jeśli aplikacja lub czcionka nie obsługuje pary, żądana forma znaku może się nie pojawić.

Nie przypisuj VS73 prywatnego znaczenia

Przenośny wariant znaku musi należeć do sekwencji zdefiniowanej lub zarejestrowanej przez Unicode. Dodanie VS73 po dowolnym znaku nie tworzy niezawodnego prywatnego kodu stylu; inna aplikacja może zignorować tę parę.

Gdy tekst wymaga określonej formy znaku, użyj udokumentowanej sekwencji. Prywatna konwencja wymaga osobnego formatu zrozumiałego dla obu stron.