Twarz wiatru

Wiatr, zwykle ten pogodowy. 🌬️ mówi „na dworze wieje”: wietrzny spacer, zimny podmuch, bryza na plaży, ostrzeżenie przed wichurą. Pasuje do innych emoji pogodowych i tak używa go większość.

Drugie odczytanie to oddech. Twarz wyraźnie dmucha, więc nadaje się do wszystkiego, co robi się podmuchem: zdmuchnięcie świeczek, studzenie zupy, długie westchnienie po ciężkim dniu, „uff” z ulgą. W rozmowie o papierosach, wapowaniu czy szisze ten sam podmuch staje się dymem, ale tylko przy tych słowach albo 🚬 obok. Samo zwykle czyta się po prostu jako wiatr.

Czemu wiatr ma twarz?

Bo od wieków tak go rysujemy. Grecy wyobrażali sobie wiatry jako bogów, Anemoi (Rzymianie mówili Venti), każdy z imieniem i kierunkiem: Boreasz, zimny wiatr północny, Zefir, łagodny wiatr zachodni. Artyści malowali ich jako głowy z nadętymi policzkami wyrzucające strumień powietrza, i ten obraz się przyjął. Wielu średniowiecznych i renesansowych kartografów umieszczało takie dmuchające głowy na brzegach map, by zaznaczyć, skąd wieje każdy wiatr; dlatego tyle starych map wydaje się pełnych dmuchających twarzy.

Emoji wygląda jak ta tradycja w miniaturze: twarz, wydęte policzki, strumień powietrza. Zależnie od telefonu może wyglądać jak chmurka, niebieska głowa albo pulchny biały podmuch, ale pomysł jest ten sam co w głowach wiatru na dawnych mapach.