พยางค์อี๋ Dda

ꄿ แทนพยางค์ “dda” ในนั่วซู ไม่ใช่คำทั้งคำ การเขียนภาษาอี๋เหลียงซานมาตรฐานใช้อักษรละติน และรูปนี้ไม่มีอักษรบอกวรรณยุกต์ต่อท้าย จึงเป็นเสียงระดับกลางที่คงที่ พยางค์เดียวกันอาจอยู่ในคำต่างกัน ต้องอ่านข้อความภาษาอี๋รอบข้างจึงจะรู้ว่าเป็นส่วนของคำใด

อักษรอี๋แบบเก่า ซึ่งเอกสารประวัติศาสตร์เรียกว่า Cuan หรือ Wei มีรูปแบบท้องถิ่นหลายแบบ นักบวชประจำหมู่บ้านคัดลอกข้อความเกี่ยวกับศาสนา เวทมนตร์ การแพทย์ และลำดับวงศ์ตระกูล อักษรนี้จึงไม่ใช่ระบบเขียนประจำวันแบบเดียวที่ทุกชุมชนใช้ร่วมกัน ตามธรรมเนียมหนึ่ง อากีเป็นผู้คิดอักษรขึ้นในสมัยราชวงศ์ถัง (618–907); จารึกเก่าแก่ที่สุดที่ยังหลงเหลืออยู่บนระฆังสำริดซึ่งลงวันที่ไว้ในปี 1485 อักษรเก่าได้รับอิทธิพลจากการเขียนภาษาจีน แต่ดูเหมือนไม่ได้สืบมาจากอักษรจีน ระบบอักษรพยางค์เหลียงซานสมัยใหม่พัฒนาจากรูปแบบอี๋เดิม และจัดทำขึ้นในปี 1974 ก่อนประกาศใช้อย่างเป็นทางการในปี 1980 เพื่อส่งเสริมการรู้หนังสือ ระบบนี้ใช้แทนภาษาอี๋เพียงสำเนียงหนึ่ง ไม่ใช่ธรรมเนียมอี๋ทั้งหมด

กรอบว่างคือปัญหาของแบบอักษร

ꄿ เป็นข้อความที่แบบอักษรปัจจุบันวาดขึ้น หากแสดงเป็นกรอบว่าง แสดงว่าแบบอักษรนั้นไม่มีพยางค์อี๋ตัวนี้ ตัวอักษรไม่ได้เปลี่ยนไป แบบอักษร Nuosu SIL มีพยางค์อี๋รวมอยู่ด้วย

ในปี 2026 SIL ระบุแป้นพิมพ์สำหรับ Yi Syllables ซึ่งมี ꄿ อยู่ด้วย แต่ไม่ครอบคลุมบล็อก Yi Radicals ที่แยกต่างหาก ในตัวเลือกอักขระ Unicode ทั่วไป ค้นหาด้วยชื่อ Unicode หรือป้อน U+A13F ได้