พยางค์ยี e

เป็นอักษรแทนหนึ่งพยางค์ที่พูดในภาษาอี๋ นั่วซูเป็นภาษาย่อยภาษาหนึ่งของภาษาอี๋ มาตรฐานการเขียนเหลียงซานใช้ตัวอักษรละตินเขียนพยางค์ โดยเขียน ꀔ เป็น “e” ในที่นี้ ตัว t, p หรือ x ที่ท้ายพยางค์ใช้บอกวรรณยุกต์ หากไม่มีตัวเหล่านี้ วรรณยุกต์จะอยู่ระดับกลาง ข้อความภาษาอี๋รอบข้างช่วยบอกว่าพยางค์นี้อยู่ในคำใด

อักษรอี๋แบบดั้งเดิมยังมีรูปแบบท้องถิ่นที่เรียกว่า Cuan และ Wei รูปแบบเหล่านี้ดูเหมือนไม่ได้พัฒนามาจากอักษรฮั่น ซึ่งเป็นระบบเขียนภาษาจีน อักษรอี๋จึงเป็นธรรมเนียมการเขียนอีกระบบหนึ่ง

อักษรอี๋พัฒนามาอย่างไร?

อักษรนี้พัฒนาผ่านรูปแบบท้องถิ่นหลายแบบ ตัวอย่างอักษรอี๋ที่เก่าแก่ที่สุดซึ่งยังหลงเหลืออยู่คือจารึกบนระฆังสำริดที่ลงวันที่ 1485 ร่องรอยที่คาดว่าเก่ากว่าบนเครื่องปั้นดินเผา หิน สำริด และกระดูกยังเป็นข้อถกเถียง เอกสารกระดาษมีอายุราว 1500 และมีการใช้รูปแบบท้องถิ่นอยู่แล้วในสมัยราชวงศ์หมิง

เอกสารภาษาอี๋ใช้ในพิธีกรรม ศาสนา เวทมนตร์ การแพทย์ และการบันทึกสายตระกูล นักบวชท้องถิ่นคัดลอกต้นฉบับและส่งต่อภายในสายตระกูลท้องถิ่น ซึ่งช่วยให้รูปแบบการเขียนในแต่ละภูมิภาคแตกต่างกัน มาตรฐานเหลียงซานจัดทำขึ้นในปี 1974 และประกาศใช้อย่างเป็นทางการในปี 1980 เพื่อส่งเสริมการอ่านเขียนในภาษาย่อยภาษาอี๋หนึ่งภาษา แต่ไม่ได้ครอบคลุมภาษาย่อยทั้งหมด

พิมพ์ ꀔ ได้อย่างไร?

บน Windows ให้ใช้วิธีป้อนข้อความภาษาอี๋ คำแนะนำ IME ภาษาอี๋ของ Microsoft ซึ่งปรับปรุงเมื่อ 2024-06-20 ให้ป้อนเสียงก่อนแล้วเลือกตัวอักษรจากรายการตัวเลือก พิมพ์พยางค์ด้วยการป้อนแบบอักษรละตินใน IME แล้วเลือก ꀔ จากคำแนะนำ กด Enter หรือ Space เพื่อเลือกตัวเลือกแรก หรือใช้ปุ่มลูกศรเพื่อเลือกตัวอื่น