พยางค์ยี lu

ใช้แทนพยางค์ในภาษาอี๋เหลียงซานที่เขียนว่า lu

ภาษาอี๋ใช้อักษรหนึ่งตัวต่อหนึ่งพยางค์ lu เป็นรูปเขียนด้วยอักษรโรมันตามมาตรฐานของเหลียงซาน ใช้ช่วยบอกการออกเสียง ไม่ใช่คำแปลภาษาไทย วรรณยุกต์คือรูปแบบระดับเสียงของพยางค์: t ท้ายพยางค์หมายถึงเสียงสูงระดับเดียว, x หมายถึงเสียงสูงอีกแบบหนึ่ง และ p หมายถึงเสียงต่ำลง; ถ้าไม่มีอักษรท้ายพยางค์ แสดงว่าเป็นเสียงระดับกลาง

อักษรอี๋ดั้งเดิมรู้จักกันในชื่อ Cuan หรือ Wei และแตกต่างกันไปตามภูมิภาค อักษรเก่าเป็นอักษรภาพที่สัมพันธ์กับคำหรือความหมาย ส่วนระบบมาตรฐานนี้ใช้อักษรหนึ่งตัวต่อหนึ่งพยางค์ อักษรเก่าเหล่านั้นดูเหมือนไม่ได้มาจากอักษรฮั่น ตัวอย่างเก่าแก่ที่สุดที่ยังหลงเหลือและระบุวันที่ได้คือจารึกบนระฆังสำริดเมื่อปี 1485 ตามตำนานหนึ่ง Aki เป็นผู้สร้างอักษรนี้ในสมัยราชวงศ์ถัง แต่ไม่ได้เป็นหลักฐานว่ามีผู้คิดค้นเพียงคนเดียว

อักษรอี๋ใช้ทำอะไร?

ใช้บันทึกพิธีกรรม การรักษา ประวัติครอบครัว และตำนาน

ตระกูลนักบวชในท้องถิ่นถ่ายทอดต้นฉบับเกี่ยวกับคัมภีร์ เวทมนตร์ การแพทย์ โหราศาสตร์ ลำดับวงศ์ตระกูล และตำนาน พวกเขาเขียนลงบนกระดาษ ผ้า แผ่นไม้ไผ่หรือไม้ กระดูกหรือเขาสัตว์ และหิน

อักษรพยางค์มาตรฐานของเหลียงซานคิดขึ้นในปี 1974 และประกาศใช้อย่างเป็นทางการในปี 1980 ส่วนระบบเขียนภาษาถิ่นด้วยอักษรละตินเริ่มใช้ในปี 1956 มาตรฐานนี้มุ่งเพิ่มความรู้หนังสือ และต่อมาถูกใช้ในโรงเรียน หนังสือเรียน หนังสือพิมพ์ และฉบับตีพิมพ์ของงานเก่า ใช้เขียนภาษาอี๋เหลียงซาน ไม่ใช่ภาษาอี๋ทุกภาษา