Sylaba yi lu

Oznacza sylabę języka yi z Liangshan zapisywaną jako lu.

W piśmie yi każda sylaba ma własny znak. Lu to standardowy zapis tej sylaby alfabetem łacińskim; podpowiada wymowę, ale nie jest polskim tłumaczeniem. Ton to układ wysokości głosu w sylabie: końcowe t oznacza wysoki równy ton, x drugi ton wysoki, a p niski opadający; brak końcowej litery oznacza ton średni.

Tradycyjne pismo yi było znane jako Cuan lub Wei i różniło się zależnie od regionu. Dawne znaki były ideogramami — znakami związanymi ze słowami lub znaczeniami — natomiast ten standard używa jednego znaku na sylabę. Dawne znaki najwyraźniej nie pochodzą od znaków Han. Najstarszym zachowanym przykładem z ustaloną datą jest inskrypcja z 1485 roku na brązowym dzwonie. Według jednej tradycji pismo stworzył Aki za dynastii Tang, ale nie dowodzi to, że istniał jeden wynalazca.

Do czego służyło pismo yi?

Zapisywano nim obrzędy, sposoby leczenia, historie rodzinne i legendy.

Lokalne rody kapłanów przekazywały rękopisy religijne, magiczne, medyczne, astrologiczne, genealogiczne i legendarne. Pisano na papierze, tkaninie, paskach bambusa lub drewna, kościach i rogach zwierząt oraz na skałach.

Standardowy sylabariusz Liangshan opracowano w 1974 roku i oficjalnie ogłoszono w 1980 roku; zapis dialektu literami łacińskimi wprowadzono w 1956 roku. Standard miał ułatwić naukę czytania i pisania, a później używano go w szkołach, podręcznikach, gazetach i wydaniach starszych utworów. Zapisuje język yi z Liangshan, a nie wszystkie języki yi.