Spijkerschriftteken Esh2

Op zichzelf heeft 𒂠 geen vaste vertaling; de context bepaalt de lezing.

De Soemerische lezing van EŠ₂ kan še₃ zijn, een partikel dat aan het voorafgaande woord wordt toegevoegd en ‘naar’, ‘tot’, ‘voor’, ‘vanwege’ of ‘over’ kan uitdrukken. De lezing eš₂ kan ook een zelfstandig naamwoord voor ‘touw’ weergeven. De omringende woorden en de geschreven taal bepalen welke waarde geldt.

De index ₂ in EŠ₂ is een wetenschappelijke homofonie-index: hij onderscheidt dit teken van andere tekens met een vergelijkbare klank. Hij vertelt niet welke lezing in een bepaalde zin wordt gebruikt.

Waarom heeft EŠ₂ meerdere lezingen?

Spijkerschrifttekens kunnen klanken, woorden of grammatica weergeven.

Het spijkerschrift ontwikkelde zich uit de administratieve boekhouding in Zuid-Mesopotamië, aan het einde van het vierde millennium v. Chr. Op vroege tabletten stond economische informatie; afbeeldingen veranderden geleidelijk in abstracte wigvormige tekens.

In de latere Babylonische periode zetten schoolteksten Soemerische vermeldingen naast vertalingen in het Akkadisch, een andere taal die in spijkerschrift werd geschreven. Soemerisch werd niet meer gesproken; zulke afschriften bewaarden het als geleerde kennis van schrijvers, niet als dagelijkse spreektaal.

Waarom ziet 𒂠 er anders uit in verschillende lettertypen?

Lettertypen kunnen de wiggen veranderen, maar niet de identiteit van het teken.

Lettertypen kunnen hetzelfde teken in regionale stijlen of stijlen uit verschillende perioden weergeven. De wigvormen kunnen er anders uitzien, maar het gecodeerde teken blijft hetzelfde; het lettertypeontwerp is geen foto van een bepaalde tablet.