เครื่องหมายบวกเต็มความกว้าง

เพราะมันกินพื้นที่เต็มหนึ่งช่องอักขระ

ในงานตัวพิมพ์ภาษาญี่ปุ่น รูปแบบที่กินพื้นที่เต็มช่องเรียกว่าเซ็นคาคุ หรือแบบเต็มความกว้าง ในระบบรหัสข้อความเอเชียตะวันออกแบบเก่า อักขระ ASCII พื้นฐาน (ตัวอักษรละติน ตัวเลข และเครื่องหมายที่ใช้ในข้อความโค้ดทั่วไป) มักกินพื้นที่หนึ่งช่องแสดงผล ส่วนอักขระจีน ญี่ปุ่น หรือเกาหลีใช้สองช่อง Unicode เก็บรูปแบบเต็มความกว้างที่จับคู่กันไว้ เช่น ＋ เพื่อให้แปลงข้อความระหว่างระบบเหล่านั้นได้โดยไม่เสียตัวเลือกด้านความกว้าง

การจัดหน้าภาษาญี่ปุ่นจัดเครื่องหมายบวกเป็นตัวดำเนินการทางคณิตศาสตร์ เมื่อใช้รูปแบบเต็มความกว้างก็จะกินพื้นที่หนึ่งช่องคงที่ท่ามกลางอักขระญี่ปุ่น ความหมายยังคงเป็นการบวก

ใช้ ＋ ในโค้ดได้ไหม?

ได้เฉพาะเมื่อโปรแกรมรับอักขระเต็มความกว้าง

โปรแกรมที่กำหนดให้ใช้ ASCII (ตัวอักษรละติน ตัวเลข และเครื่องหมายพื้นฐานในข้อความโค้ดทั่วไป) จะคาดหวัง + การปรับมาตรฐานความเข้ากันได้ NFKC ของ Unicode ซึ่งเป็นการแปลงข้อความที่อาจลบความต่างด้านความกว้าง สามารถแปลง ＋ เป็น + เพื่อใช้เปรียบเทียบได้ แต่ข้อมูลความกว้างจะหายไป ให้คง ＋ ไว้เมื่อความกว้างนั้นสำคัญ

ในช่วงทศวรรษ 2010 เครื่องมือสร้างข้อความออนไลน์บางแห่งนำเสนอตัวอักษรเต็มความกว้างต่อกันเป็นของตกแต่งแนวเวเปอร์เวฟ ซึ่งเป็นศิลปะอินเทอร์เน็ตย้อนยุค รูปลักษณ์ที่ยืดออกมาจากข้อความทั้งชุด ไม่ใช่จาก ＋ เพียงตัวเดียว