แบ็กสแลชแบบเต็มความกว้าง

นี่คือแบ็กสแลช ASCII ในรูปแบบเต็มความกว้าง

คู่มือซ่อมบำรุงเครื่อง Teletype ปี 1937 ซึ่งเป็นเครื่องส่งข้อความที่พิมพ์ไว้ แสดงแบ็กสแลชรูปแบบที่คุ้นเคยบนแป้นพิมพ์ ในปี 1961 Bob Bemer แห่ง IBM เสนอเครื่องหมายนี้ให้ใช้ใน ASCII เป็นเครื่องหมายหารกลับด้าน และเป็นส่วนหนึ่งของตัวดำเนินการตรรกะใน ALGOL ซึ่งเป็นภาษาโปรแกรมยุคแรก ต่อมาจึงเป็นที่รู้จักในฐานะเครื่องหมาย escape และตัวคั่นพาธ

รูปแบบกว้างนี้ใช้ในงานจัดพิมพ์เอเชียตะวันออก โดยจัดแนวให้เข้ากับข้อความแบบเต็มความกว้างและยังเข้ากันได้กับรหัสอักขระเก่าที่ผสมตัวอักษรหลายความกว้าง คำว่า “เต็มความกว้าง” หมายถึงประเภทความกว้าง ส่วนพื้นที่จริงที่ใช้นั้นขึ้นอยู่กับแบบอักษรและการจัดวาง

เกิดอะไรขึ้นเมื่อปรับรูปแบบให้เป็นมาตรฐาน

การปรับมาตรฐานเพื่อความเข้ากันได้จะแปลงเป็นแบ็กสแลช ASCII \

รูปแบบเพื่อความเข้ากันได้ของ Unicode อย่าง NFKC และ NFKD จะรวม ＼ เข้ากับแบ็กสแลช ASCII \; ส่วนรูปแบบมาตรฐาน NFC และ NFD จะคงความแตกต่างไว้ ใช้การปรับมาตรฐานเพื่อความเข้ากันได้เมื่อต้องจับคู่ข้อความที่เทียบเท่ากัน แต่เก็บรูปแบบเดิมไว้เมื่อจำเป็นต้องรักษาอัตลักษณ์ของอักขระให้ตรงทุกประการ