Uśmiechnięta buzia

Prosty uśmiech z otwartymi ustami: przyjazny, bez ukrytego kodu. Od sąsiadów odróżniają go oczy. 😃 ma szeroko otwarte oczy, a 😄 uśmiechnięte; 😀 ma oczy otwarte i neutralne, więc jest prostym, uniwersalnym uśmiechem w zestawie — wesołym, nie promiennym. Rysunek różni się między platformami, więc traktuj to jako wskazówkę, nie prawo.

Co oznacza, gdy ktoś wysyła ci 😀?

Czytaj zdanie, do którego jest dołączony, nie buzię. Przy dobrej lub neutralnej wiadomości bierz go dosłownie. Przy własnej małej katastrofie nadawcy („jutro trzy terminy 😀”) to żartobliwe „śmiech przez łzy”. Przy krytyce pod twoim adresem łagodzi cios. Eksperyment w kontekście pracy z użyciem 😀 wykazał, że uśmiech przy złej wiadomości sprawiał, że nadawca wydawał się mniej kompetentny; autorzy sugerują, że ten rozdźwięk może też brzmieć nieszczerze.

Liczy się też nadawca. Starsi krewni często myślą to na serio. Wielu młodszych wyraża prawdziwą radość przez 😭 albo 💀, więc zwykły uśmiech od nich częściej jest ironiczny. Kultura też ma znaczenie: badanie użytkowników WeChata w Chinach wykazało, że młodsi uczestnicy częściej niż starsi odczytywali uśmiechniętą buźkę jako niegrzeczną.

Skąd się wziął 😀?

Z japońskich emoji w telefonach i starszych buziek pisanych znakami. Nikt nie wymyślił tego pomysłu sam; wyrósł z wcześniejszych obrazków i twarzy pisanych na klawiaturze. Najstarszy udokumentowany zestaw telefoniczny, 90 emoji, pojawił się 1 listopada 1997 roku w telefonie Pioneer operatora nazwanego później J-Phone, a potem SoftBank; piktogramy podobne do emoji istniały na urządzeniach przenośnych już w latach 1988–1990. Jak pisane buźki typu :-), obrazki te nadawały ton krótkim wiadomościom.

Japońscy operatorzy mieli zestawy częściowo pokrywające się, ale niezgodne, a standaryzacja Unicode pozwoliła takim buźkom przechodzić między telefonami. 😀 trafił do Unicode 6.1, wersję po 😃 i 😄 — prosty uśmiech był późnym wypełnieniem luki, nie oryginałem.