Jawajska litera e

Zapisuje samodzielną samogłoskę e. Większość jawajskich liter spółgłoskowych zawiera domyślną samogłoskę; ꦌ zapisuje e bez spółgłoski. Należy do aksara swara, czyli grupy samodzielnych liter samogłoskowych. We współczesnym jawajskim mogą one odróżniać imiona i wyrazy obce od zwykłych słów. Znak e ꦺ, zwany taling, dołącza się do spółgłoski.

Inskrypcje poświadczają starojawajski w środkowej Jawie w 743 CE i 787 CE. Daty te dokumentują dawną tradycję pisma związaną z kawi, a nie zachowany przykład dokładnie tej współczesnej litery.

Jak zmieniało się pismo jawajskie?

Pismo jawajskie rozwinęło się z kawi, w tradycji wywodzącej się od brahmi przez pismo pallawa. Służyło do zapisywania tekstów religijnych, praw, opowieści bohaterskich oraz nauk moralnych i historycznych. Między XIV a XV wiekiem kawi ustąpiło jawajskiemu, a od XV wieku do początku XX wieku pismo jawajskie służyło w codziennej komunikacji.

W 1928 roku indonezyjski stał się językiem narodowym Indonezji; pismo jawajskie pozostawało w użyciu na Jawie do około 1945 roku. Wraz z upowszechnieniem pisma łacińskiego jego codzienny zasięg malał, ale ꦌ zachowało tę samą funkcję ortograficzną.

Pisma jawajskiego używano także do zapisywania sanskrytu, sundajskiego i sasak. Pismo balijskie ma tę samą historyczną linię rozwoju i również służyło do zapisywania kawi. To pokrewieństwo historyczne nie czyni ꦌ literą balijską.