อักษรอิตในอักษรแมนดาอิก

อักษรนี้แทนเสียงในภาษาแมนดาอิก และอาจบอกคำลงท้ายได้ด้วย

ࡇ แทนเสียงจากคอหอย ซึ่งเกิดที่ส่วนลึกด้านหลังของลำคอ; eḥ เป็นรูปถอดเสียงด้วยอักษรละติน ในภาษาแมนดาอิกยุคใหม่ อักษรนี้อาจอยู่ท้ายชื่อบุคคลหรือคำในฐานะปัจจัยบุรุษที่สามเอกพจน์ ซึ่งเป็นคำลงท้ายที่เชื่อมโยงกับบุคคลหรือสิ่งที่กำลังกล่าวถึง “อิต” เป็นชื่ออักษร ไม่ใช่คำแปลภาษาอังกฤษ

ภาษาแมนดาอิกเป็นภาษาอราเมอิกตะวันออก และพัฒนาระบบอักษรนี้ขึ้นเพื่อใช้ในพิธีกรรมของชาวแมนเดียน งานเขียนภาษาแมนดาอิกมีทั้งหนังสือพิธีกรรม บทสวด บทเพลงสรรเสริญ และคำแนะนำสำหรับพิธี

ภาษาแมนดาอิกเกี่ยวข้องกับภาษาซีเรียกหรือไม่?

เกี่ยวข้องกัน แต่เป็นภาษาและธรรมเนียมการเขียนคนละแบบในตระกูลอราเมอิก

มีการกำหนดช่วงพัฒนาการของอักษรนี้ไว้ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 2 ถึง 7 ทฤษฎีหนึ่งเสนอว่ามาจากอักษรอราเมอิกแบบลายมือหวัด อีกทฤษฎีเสนอว่าเกี่ยวข้องกับอักษรงานราชการของพาร์เทียที่เจ้าหน้าที่ใช้ นอกจากนี้ รูปทรงของอักษรแมนดาอิกยังเชื่อมโยงกับหลักฐานของเอลีไมส์และชาราซีนในคริสต์ศตวรรษที่ 2 ถึง 3

มีหลักฐานข้อความเวทมนตร์ของชาวแมนเดียนบนชามและแผ่นตะกั่วตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 3 หรือ 4 ชามลงคาถาภาษาแมนดาอิกจากคริสต์ศตวรรษที่ 5 ถึง 7 ซึ่งจารึกคาถาป้องกันภัย เคยถูกวางไว้ใต้ธรณีประตูบ้านเพื่อดักปีศาจ งานเขียนภาษาแมนดาอิกในยุคหลังเน้นวรรณกรรมศาสนา ส่วนภาษาแมนดาอิกยุคใหม่เป็นภาษาพูดร่วมสมัย