Mandejski znak wokalizacji

Określa jakość samogłoski w mandejskiej literze samogłoskowej. Może występować po halqa, ushenna lub aksa; w zapisie ࡉ࡚ dołącza się do poprzedniej litery.

࡚ samo nie ma pełnego odczytania. Czyta się je razem z poprzedzającą je literą mandejską.

Skąd pochodzi pismo mandejskie?

Rozwinęło się w tradycji pisma związanej z aramejskim. Jego dokładne pochodzenie jest przedmiotem dyskusji; badacze łączą pismo mandejskie z tradycjami wywodzącymi się z aramejskiego i związanymi z Partami.

Alfabet wiąże się z elimejskimi inskrypcjami i monetami z II–III wieku n.e. Kolejność liter nawiązuje do tradycji hebrajskiej i innych tradycji aramejskich, w tym syriackiej.

Badacze datują rozwój pisma na II wiek lub wcześniej. Mandejskie rękopisy zachowują modlitwy, hymny i instrukcje rytualne; ołowiane tabliczki i misy z zaklęciami zawierają teksty magiczne. Najstarsze datowane mandejskie teksty magiczne pochodzą z III–IV wieku n.e.