Znak geminacji mandaickiej

Spółgłoskę przed kropką wymawia się dłużej. To geminacja spółgłoski: podwojenie jej w wymowie, a nie dopisanie drugiej litery. Znak występuje po spółgłosce, którą modyfikuje.

Rozwój pisma mandaickiego datuje się na II wiek n.e. lub wcześniej. Jego pochodzenie pozostaje przedmiotem dyskusji: jedna hipoteza łączy je z pismem aramejskim, druga wskazuje na tradycję kancelarii partyjskiej, czyli pisma królewskiej administracji. Omawia się też związki z elymaickim i characeńskim, dwoma innymi dawnymi pismami regionalnymi. Najstarsze datowane magiczne teksty mandejskie z III lub IV wieku n.e. obejmują zapisy rytualne na misach i ołowianych tabliczkach.

Przykłady w transkrypcji łacińskiej to ekka („jest”), šenna („ząb”), lebba („serce”) i rabba („wielki”). W nowomandaickim geminacja zwykle pozostaje nieoznaczona. Kropka przydaje się więc w tekstach edukacyjnych lub skupionych na wymowie.

Jak wpisać mandaicki znak geminacji?

Umieść znak bezpośrednio po oznaczanej spółgłosce. To znak łączący bez własnej szerokości: w ciągu znaków musi wystąpić po mandaickiej spółgłosce podstawowej, a mechanizm składu umieści go pod tą literą. Po innej literze podstawowej oznaczy niewłaściwą spółgłoskę.

Obsługa krojów pisma jest różna: bez fontu zawierającego pismo mandaickie albo obsługi złożonego tekstu znak może zniknąć, wyświetlić się jako kwadrat lub odsunąć od spółgłoski. Jeśli wygląda nieprawidłowo, sprawdź font i poprzedzający go znak.