Interpunkcja mandejska

Oznacza dużą przerwę w tekście mandejskim.

W piśmie mandejskim używa się niewielu znaków interpunkcyjnych. Propozycja Unicode z 2008 roku opisuje mniejszy znak dla krótkiej przerwy, podobnej do przecinka, oraz większy znak dla dłuższej przerwy, podobnej do kropki. Ten większy znak, ࡞, może stać na początku lub końcu części tekstu i zaznaczać jej granicę.

Pismo mandejskie rozwinęło się z form używanych w późnym okresie partyjskim, w ostatnich stuleciach imperium Partów; jego rozpoznawalna postać jest szczególnie wiązana z II wiekiem n.e. Jego historia łączy je także z regionalnymi pismami elymais i Characene oraz z partyjskim pismem kancelaryjnym, czyli formalnym pismem administracji imperium. Kolejność liter należy do szerszej tradycji alfabetu aramejskiego, widocznej również w hebrajskim i syriackim.

Dlaczego interpunkcja mandejska może być mniejsza?

W rękopisie ten sam znak może być wyświetlony w mniejszym rozmiarze.

W kolofonach rękopisów religijnych — końcowych notatkach na końcu rękopisu — znak ten zwykle jest mniejszy. To nie osobny znak Unicode; jego rozmiar zależy od kroju pisma.

Propozycja kodowania z 2008 roku odnotowuje tradycyjne i liturgiczne użycie pisma mandejskiego w Iranie, Iraku i innych miejscach. Współczesna ortografia neomandejska również używa tego znaku jako rozdzielnika sekcji.