matematik kalın küçük r

Rolünü formül belirler; kalınlık onu sıradan bir değişkenden ayırır.

Fizik ve uygulamalı matematik metinlerinin çoğunda vektör gösteriminde kalın r kullanılır: kalın küçük harf, büyüklüğü ve yönü olan bir nicelik olan vektörü gösterir. Yine de 𝐫 harfinin neyi ifade ettiğini yazarın tanımları belirler.

Matematikte kalın yazım, tek ve sabit bir anlamı olan bir harf olarak değil, bir baskı geleneği olarak gelişti. Matematikçi J. Willard Gibbs 1881'de vektörler için küçük Yunan harflerini, skalerler (tek sayılar) için küçük Latin harflerini kullandı. Edwin B. Wilson'ın 1901 tarihli ders kitabı, vektörlerde Clarendon adlı ağır kalın yazı tipini, skalerlerde ise normal yazıyı kullanma geleneğini yaygınlaştırdı; normal A, kalın A'nın uzunluğunu da gösterebiliyordu. Matematikçi Hermann Weyl'in 1921 tarihli kitabında kalın x bir vektörü, alt indisli x ise bileşenlerinden birini gösteriyordu. Kalın yazının rolü her eserin geleneğine bağlıydı.

Kalın r neden normal r harfine dönüşebilir?

Uyumluluk normalizasyonu 𝐫 harfini normal r'ye dönüştürebilir.

Unicode, matematik alfabelerini formüllerde süsleme değil, farklı roller olarak ele alır. Ancak esnek metin eşleştirmesinde kullanılan uyumluluk biçimi NFKC, matematik kalın harfleri normal Latin harflerine dönüştürür. Böylece 𝐫, r olur ve yazı biçimi ayrımı kaybolur. Sıradan düzyazıda metin biçimlendirmesi kullan; Unicode bu stilize alfabeleri matematiksel ve teknik gösterim için ayırır.