อักษรปรับแต่งมุมล่างขวา

ในระบบเขียนของโอซูมาซิน ใช้แสดงวรรณยุกต์สูงขึ้น

เสียงเริ่มจากระดับสูงและสูงขึ้นอีกก่อนจบพยางค์ เครื่องหมายวรรณยุกต์ของภาษาชินันเตโกนี้วางหลังพยางค์ เพื่อบันทึกความแตกต่างของระดับเสียงที่อักษรละตินทั่วไปเพียงอย่างเดียวแสดงไม่ได้

เอกสารพระวรสารโอซูมาซินที่พิมพ์เผยแพร่บันทึกระบบวรรณยุกต์นี้ไว้ในปี 1990; พันธสัญญาใหม่และสดุดีก็ใช้ระบบนี้ในปี 2003 ข้อเสนอ Unicode บันทึกชุดเครื่องหมายนี้ในปี 2004 และ ꜚ ได้รับการเข้ารหัสในปี 2006 ปีเหล่านี้บอกถึงการใช้ในสิ่งพิมพ์และการเข้ารหัส ไม่ใช่จุดเริ่มต้นของธรรมเนียมนี้

พิมพ์ ꜚ อย่างไร?

ใส่เป็นอักขระแยกหลังพยางค์

ป้อน U+A71A ด้วยวิธีป้อนข้อมูลที่รองรับ Unicode หรือเขียน ꜚ ในซอร์ส HTML เนื่องจากเป็นอักษรปรับแต่งแบบมีระยะ จึงไม่รวมเข้ากับตำแหน่งเหนือสระ

ในตัวอย่างภาษาโอซูมาซินที่มีบันทึกไว้ juuhꜚ เครื่องหมายท้ายคำกำหนดให้พยางค์ juuh มีวรรณยุกต์สูงขึ้น

ทำไม ꜚ จึงดูต่างกัน?

แบบอักษรวาดรูปร่าง ส่วนระบบเขียนโอซูมาซินกำหนดค่าวรรณยุกต์

แบบอักษรอาจวาดอักขระคล้ายมุมนี้ต่างกันได้ รูปร่างจึงเปลี่ยน แต่ความหมายที่มีบันทึกไว้ไม่เปลี่ยน ˼ เป็นเครื่องหมายเสียงต่ำทางสัทศาสตร์อีกตัวหนึ่ง, ˩ เป็นเส้นแสดงเสียงต่ำมาก ส่วน ⌋ และ ⌟ เป็นสัญลักษณ์มุมในคณิตศาสตร์หรือเครื่องหมายวรรคตอน