Znak modyfikujący w kształcie półki

Znak półki UPA łączy końcową spółgłoskę z następnym wyrazem. UPA, uralski alfabet fonetyczny, służy do zapisywania dźwięków mowy w badaniach nad językami uralskimi, takimi jak fiński i estoński. Opracowania UPA uznają tę funkcję łączenia za równoważną funkcji dolnego łącznika ‿ w Międzynarodowym Alfabecie Fonetycznym (IPA), odrębnym systemie. Zależnie od transkrypcji połączenie może oznaczać częściowe upodobnienie — zbliżenie jednego dźwięku do sąsiedniego — lub długą spółgłoskę.

Zapis UPA pojawił się przed szerszym rozpowszechnieniem IPA. Opracowania historyczne datują pierwszą propozycję UPA fińskiego językoznawcy E. N. Setälä na 1901 rok; Kotus, Instytut Języków Finlandii, podaje 1902 rok jako datę pierwotnej propozycji. Propozycja Unicode z 2002 roku opisuje digitalizację, a nie pochodzenie znaku; jej indeks przykładów wymienia prace Kettunena z 1938 roku oraz Sovijärviego i Peltoli z 1977 roku.

W UPA otwarta półka ˾ oznacza spółgłoskę bez końcowego uwolnienia zwarcia. Artykuł z 2015 roku o języku bella coola używa podobnego znaku do oznaczenia granicy klityki: krawędzi krótkiego elementu gramatycznego, który łączy się z sąsiednim wyrazem. Zastosowana tam konwencja różni się od UPA.

Jak wpisać znak półki?

Do regularnego zapisu UPA przydaje się osobny układ klawiatury. Układ UPA dla systemu Windows, zarchiwizowany w 2014 roku, opisywał wieloetapowe wprowadzanie znaków; inne opracowanie UPA podaje dla tego znaku sekwencję dwóch modyfikatorów.

Łączony odwrócony mostek pod ◌̺ z IPA może wyglądać podobnie, ale oznacza artykulację apikalną (tworzoną czubkiem języka); nie można go stosować zamiennie z samodzielnym znakiem UPA.