Modificatieletter kleine b

In de UPA geeft het een heel korte b-achtige klank aan.

Het Oeraalse Fonetische Alfabet, of UPA, gebruikt verhoogde letters voor heel korte klanken. Eemil Nestor Setälä publiceerde het in 1901 om Oeraalse talen vast te leggen en oudere vormen te reconstrueren aan de hand van geschreven bronnen. Die datum hoort bij de geschiedenis van het systeem, niet noodzakelijk bij het ontstaan van dit exacte teken.

Het Internationaal Fonetisch Alfabet (IPA) is een ander transcriptiesysteem; de eerste tabel verscheen in 1888. Verhoogde tekens hadden verschillende functies: een IPA-tabel uit 1930 gebruikte een verhoogde s voor een s-achtige klank, terwijl een voorstel uit 2020 veel verhoogde letters in taalkundige teksten beschreef als betekenisvolle modifiers. Lees ᵇ op basis van de notatie, niet alleen op basis van de hoogte.

Is ᵇ hetzelfde als een opgemaakte superscript-b?

Nee. Het is een apart teken met een fonetische functie.

Unicode codeert ᵇ als een spatiërend modifierteken. Superscriptopmaak zet een gewone b alleen visueel hoger; die past bij een voetnoot of formule. Gebruik ᵇ wanneer de notatie er een fonetische functie aan geeft.

Een Unicodegids voor taalkundigen uit 2018 rekent ᵇ niet tot de standaardinventaris van het IPA, maar vermeldt wel dat taalkundigen het in de praktijk gebruiken. De positie maakt twee analyses verschillend: ᵇʙ staat voor een korte afsluiting van de luchtstroom vóór herhaalde liptrilling; bᴮ voor een afsluiting die overgaat in herhaalde trilling.

Hoe typ ik ᵇ?

Gebruik Unicode-invoer of een IPA-toetsenbord.

Voer U+1D47 in met de Unicode-invoer van je editor of kies het teken op een IPA-toetsenbord.

Een SIL-supportantwoord uit februari 2024 vermeldt b^ als invoer die ᵇ oplevert. De getekende hoogte en spatiëring kunnen per lettertype verschillen, maar het gecodeerde teken blijft hetzelfde.