เครื่องหมายต่อคำอักษรศารทา

เครื่องหมายนี้แสดงว่าคำยังต่อเนื่องผ่านช่วงที่ไม่สมบูรณ์

อักษรศารทาพัฒนามาจากอักษรคุปตะพราหมี ซึ่งเป็นอักษรอินเดียที่เก่ากว่า โดยผ่านอักษรกุฏิละซึ่งเป็นอักษรขั้นกลาง และแยกเป็นรูปแบบของตนเองในคริสต์ศตวรรษที่ 8 อักษรที่มีความเกี่ยวข้องทางประวัติศาสตร์ในเอเชียใต้ ได้แก่ เทวนาครี ตักรี ลันดา และคุรมุขี การระบุหลักฐานที่เก่าแก่ที่สุดยังเป็นที่ถกเถียง นักวิชาการคนหนึ่งกำหนดอายุจารึกฮุนไว้ที่ ค.ศ. 774–775 ส่วนอีกคนเห็นว่ารูปอักษรนั้นมาจากคริสต์ศตวรรษที่ 10 หรือ 11 และชี้ไปที่เหรียญจากคริสต์ศตวรรษที่ 9 แทน

อักษรศารทาปรากฏในจารึกและต้นฉบับ; ในปี 2008 มีการอธิบายว่าการใช้งานมีจำกัด โดยส่วนใหญ่ใช้ในพิธีกรรมของชุมชนบัณฑิตแคชเมียร์ เช่น การทำดวงชะตา ไม่มีข้อกำหนดตายตัวว่าต้องเชื่อมเส้นด้านบนของตัวอักษรศารทา ฟอนต์จึงอาจแสดงเส้นเหล่านั้นแยกจากกัน