ทัณฑะในอักษรศารทา

ใช้แบ่งขอบเขตในงานเขียนอักษรศารทา โดยมากอยู่ท้ายประโยค

อาจใช้บอกจบประโยคหรือจังหวะหยุดที่สั้นกว่า ในบทกลอนอาจแบ่งครึ่งวรรคหรือหน่วยอื่น จึงเทียบกับจุดในภาษาไทยได้เพียงคร่าว ๆ

ธรรมเนียมใช้ขีดตั้งเป็นเครื่องหมายวรรคตอนมีมาก่อนอักษรศารทา: จารึกยุคแรกใช้ขีดเหล่านี้อย่างไม่สม่ำเสมอเพื่อแยกคำหรือกลุ่มคำ ส่วนบันทึกยุคหลังใช้แบ่งส่วนของประโยค ประโยคเต็ม ครึ่งวรรค วรรค และเอกสารทั้งฉบับ อักษรศารทาพัฒนาจากอักษรคุปตะพราหมี ซึ่งเป็นอักษรเก่าแก่ของเอเชียใต้ ผ่านอักษรกุฏิละในคริสต์ศตวรรษที่ 8 แหล่งหนึ่งกำหนดอายุแผ่นหินฮุนด์ไว้ที่ ค.ศ. 774–775 แต่อีกแหล่งโต้แย้งอายุของรูปอักษรนั้น เอกสารที่มีการกล่าวถึงฉบับหนึ่งคือคัมภีร์พัคชาลีจากคริสต์ศตวรรษที่ 12 วันที่เหล่านี้บอกประวัติของอักษร ไม่ใช่การใช้ 𑇅 ครั้งแรก

ทัณฑะใช้ทำอะไร?

ช่วยให้ผู้อ่านเห็นตำแหน่งหยุดและแบ่งข้อความได้ชัดเจน

ในภาษาสันสกฤต เสียงที่อยู่ติดกันอาจเชื่อมต่อข้ามขอบเขตคำ และบทกลอนอาจเขียนต่อกันโดยไม่มีช่องว่าง ทัณฑะช่วยแบ่งข้อความสำหรับการอ่านออกเสียงและการตีความ

อักษรศารทามีความเชื่อมโยงทางประวัติศาสตร์กับอักษรเทวนาครีและสิทธัม ส่วนอักษรตักรีพัฒนามาจากศารทา อักษรกุมุขีและลันดาปรากฏในประวัติศาสตร์อักษรของภูมิภาคตะวันตกเฉียงเหนือโดยกว้าง ทัณฑะเดี่ยวอาจจบประโยค ส่วนรูปคู่ 𑇆 อาจบอกขอบเขตที่ใหญ่กว่า เช่น ย่อหน้า วรรคกลอน หรือหัวข้อ ขึ้นอยู่กับข้อความ

พิมพ์ทัณฑะศารทาอย่างไร?

ใช้แป้นพิมพ์ศารทาแบบออกเสียง หากมีให้ใช้

ในผังแป้นพิมพ์แบบออกเสียงของ Lexilogos กด / หรือ | เพื่อพิมพ์ 𑇅 และกดปุ่มเดิมอีกครั้งเพื่อพิมพ์ทัณฑะคู่ วิธีนี้เป็นการกำหนดปุ่มของผังแป้นพิมพ์ ไม่ใช่ความหมายของ Unicode

หาก 𑇅 แสดงเป็นกรอบว่าง แสดงว่าแบบอักษรของคุณไม่มีอักขระศารทา แบบอักษรที่รองรับ เช่น Noto Sans Sharada แสดงอักขระนี้ได้ และข้อความศารทาทั้งหมดยังต้องใช้การจัดรูปตัวอักษรที่รองรับอักษรนี้ด้วย