Komponent tangucki 072

To element struktury, a nie słowo tanguckie.

Znaki tanguckie składają się z komponentów. Badacze wykorzystują je do analizy znaków, porządkowania słowników i glosariuszy oraz tworzenia sekwencji opisu ideograficznego (IDS): krótkich formuł pokazujących, jak części układają się w większy znak. Rola komponentu jest strukturalna; nie nadaje on stałego znaczenia każdemu znakowi, w którym występuje.

Numer wskazuje pozycję w katalogu, a nie słowo tanguckie ani jego tłumaczenie. Blok komponentów Unicode łączy kilka naukowych wykazów, ponieważ nigdy nie istniała jedna wspólna lista. Niektóre komponenty pełnią też funkcję kluczy słownikowych, według których porządkuje się całe znaki.

Dlaczego powstało pismo tanguckie?

Dla państwa Xi Xia i jego tradycji buddyjskiej. Tangut należał do rodziny tybetańsko-birmańskiej, do której zaliczają się też tybetański i birmański; mówiono nim na terenach dzisiejszych północno-zachodnich Chin od XI do XVI wieku. Cesarz Xi Xia Li Yuanhao zlecił stworzenie pisma w 1036 roku w ramach budowy państwa; jednym z głównych celów było opracowanie tanguckiego kanonu buddyjskiego, czyli zbioru świętych tekstów.

Władcy Tangutów wzorowali się na sąsiadach z regionu: Kitanowie stworzyli dwa pisma około stulecie wcześniej. Pismo tanguckie nie wywodzi się bezpośrednio z chińskiego, ale jego wygląd i zasada budowania znaków z części były inspirowane pismem chińskim.

Rękopis tangucki znaleziony w ruinach Khara-khoto na terenie dzisiejszej Mongolii Wewnętrznej pochodzi prawdopodobnie z XII lub początku XIII wieku. Zachowane księgi obejmują pisma buddyjskie oraz chińskie dzieła przełożone na tangut, w tym podstawowe teksty konfucjańskie, encyklopedie, traktaty wojskowe i literaturę. Po podboju mongolskim pismo było nadal używane za chińskich dynastii Yuan i Ming, a zanikło pod koniec dynastii Ming.