ส่วนประกอบอักษรทังกัต 177

ไม่ใช่ 𘢰 เป็นส่วนประกอบ ไม่ใช่คำภาษาทังกัตที่ใช้เดี่ยวได้

เลข 177 เป็นหมายเลขในบัญชีรายการสมัยใหม่ ไม่ใช่คำอธิบายความหมายโบราณ รากอักษรทังกัตเป็นหัวข้อสำหรับค้นหา ส่วนบัญชีส่วนประกอบยังบันทึกชิ้นส่วนที่ใช้อธิบายโครงสร้างของอักษรด้วย รูปเดียวกันอาจทำหน้าที่ต่างกันได้ ดังนั้นตัวนี้จึงไม่มีเสียงอ่านหรือคำแปลตายตัวเมื่ออยู่ลำพัง บัญชีส่วนประกอบอักษรทังกัตสมัยใหม่สะท้อนระบบค้นหาที่ใช้ในหนังสืออ้างอิงภาษาจีน ญี่ปุ่น รัสเซีย และอังกฤษ

รัฐซีเซี่ยซึ่งมีชาวทังกัตเป็นผู้นำสร้างอักษรทังกัตขึ้นในปี 1036 เพื่อใช้ในการปกครอง การติดต่อราชการ และพระไตรปิฎกภาษาทังกัต การแปลที่รัฐสนับสนุน รวมถึงสัทธรรมปุณฑริกสูตร ดำเนินอยู่ตั้งแต่ปลายคริสต์ทศวรรษ 1030 จนถึงกลางคริสต์ทศวรรษ 1040 อักษรนี้นำรูปลักษณ์และหลักการจัดระบบของอักษรจีนมาใช้ และสืบต่อแนวทางจากอักษรราชสำนักของชาวคีตันที่อยู่ใกล้เคียง แต่ไม่ได้พัฒนามาจากอักษรจีนโดยตรง เอกสารจากซากเมืองคาราโคโต ซึ่งน่าจะมาจากคริสต์ศตวรรษที่ 12 หรือช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 13 แสดงการใช้ทั้งในงานศาสนาและงานทั่วไป

𘢰 ทำหน้าที่อะไรในอักษรที่ใหญ่กว่า?

มันระบุส่วนเชิงโครงสร้าง ไม่ใช่คำที่ต้องออกเสียง

ในลำดับอธิบายอักษรภาพ (IDS) เครื่องหมายส่วนประกอบจะแสดงชิ้นส่วนของอักษรทังกัตหนึ่งตัวที่สมบูรณ์ ลำดับนี้อธิบายโครงสร้าง ไม่ได้ให้อ่านแต่ละส่วนเป็นคำแยกกัน