Selektor wariantu 231

Żąda konkretnego glifu dla poprzedzającego go ideogramu. Glif to graficzna forma znaku. VS231 pełni tę funkcję tylko w zarejestrowanej ideograficznej sekwencji wariantowej (IVS): ideogramie CJK (znaku używanym w piśmie chińskim, japońskim lub koreańskim) z następującym po nim selektorem. Para zawęża zestaw glifów, które może wyświetlić zgodna czcionka.

W różnych językach, regionach, źródłach i nazwach mogą występować różne tradycyjne formy tego samego znaku Unicode. IVS zachowują konkretną różnicę potrzebną w nazwach, dokumentach, publikacjach lub tekstach historycznych.

Dokument roboczy Unicode z datą 2000-08-15 opisywał już selektory jako niewidoczne znaki wybierające wariant glifu. Mechanizm ten powstał przed zakodowaniem tego selektora, ale nie przed tradycjami piśmienniczymi, które zapisuje.

Po co używać zarejestrowanej sekwencji?

Pozwala zachować różnicę graficzną w zwykłym tekście bez kodowania nowego znaku. IVD (Baza danych wariantów ideograficznych) określa, jakie dopuszczalne formy wskazuje każda zarejestrowana para, dzięki czemu oprogramowanie może interpretować ją spójnie.

Pierwsza kolekcja IVD, Adobe-Japan1, została zarejestrowana 2007-12-14. Historia bazy obejmuje też Hanyo-Denshi, KRName, Moji_Joho, MSARG i CAAPH. Selektory wybierają formę pojedynczego znaku; nie pochylają ani nie pogrubiają tekstu.

Co oznacza, gdy ktoś wysyła go samego?

Sam nie przekazuje wiadomości w rozmowie. W prawidłowej parze może zachować konkretną formę w nazwie lub źródle. Oprogramowanie bez obsługi może zignorować selektor i nadal wyświetlić podstawowy ideogram.

Gdy różnica ma znaczenie, pozostaw go przy znaku podstawowym. Niezarejestrowana para nie określa żadnego wariantu i nie powinna być używana do wymiany tekstu.