Selektor wariantu 25

Umieść go bezpośrednio po znaku bazowym wskazanym w udokumentowanej sekwencji.

W przeciwieństwie do znaku historycznego jego historia zaczyna się od projektu Unicode: propozycje selektorów wariantów dla płaszczyzny 14 Unicode, dodatkowego obszaru na kolejne znaki, rozwijały się od końca lat 90. do początku lat 2000.; ten dodatkowy zakres trafił do Unicode 4.0. Ta data dotyczy kodowania, a nie starszej tradycji kulturowej. Pierwotny cel był praktyczny: wskazywać kształt glifu w zwykłym tekście bez przypisywania osobnego znaku każdemu kształtowi.

W piśmie han — wspólnej tradycji chińskich znaków — para tworzy ideograficzną sekwencję wariantową: znak bazowy i ten selektor. Dane Ideographic Variation Database (IVD) z 2025-07-14 wymieniają VS25 w zarejestrowanych parach z kolekcji takich jak Adobe-Japan1, KRName, MSARG i Hanyo-Denshi. Kolekcje służą różnym społecznościom, więc „25” nie ma uniwersalnego znaczenia; zarejestrowana para znaku bazowego i kolekcji określa formę glifu.

Dlaczego selektor wariantu 25 jest niewidoczny?

Nie ma własnego glifu; modyfikuje poprzedzający go znak.

Prawidłowa para może zmienić glif znaku bazowego. Jeśli para nie jest obsługiwana — albo nie stanowi zarejestrowanej sekwencji ideograficznej — znak bazowy pozostaje bez zmian, a selektor jest niewidoczny. Aplikacje bez obsługi sekwencji wariantowych powinny traktować go jak nieobecny podczas wyszukiwania, sortowania i przetwarzania.

Używaj go tylko z udokumentowaną sekwencją. Unicode nie pozwala przypisać dowolnej parze własnego znaczenia, a niezarejestrowane sekwencje ideograficzne nie służą do wymiany tekstu.