Selektor wariantu 23

Znak bazowy przed nim nadaje mu funkcję.

Selektor wariantu 23 działa tylko po znaku bazowym i może wskazać jego konkretną formę zapisu, nie tworząc z niej osobnego znaku. Cała para tworzy sekwencję wariantową; w przypadku ideogramów zarejestrowana ideograficzna sekwencja wariantowa (IVS) łączy parę z określonym zestawem dozwolonych form glifu.

Mechanizm ten był już projektowany 8 sierpnia 2001 roku: propozycja Unicode umieściła selektory na płaszczyźnie 14, czyli w obszarze uzupełniającym, by zachować dokładne formy w imionach i nazwiskach, zbiorach glifów Azji Wschodniej, bazach danych w postaci zwykłego tekstu oraz tekstach buddyjskich. Celem było zachowanie wybranego glifu bez kodowania każdej jego postaci jako nowego znaku.

Dlaczego VS23 nie wszędzie oznacza to samo?

Znak bazowy i zarejestrowany zbiór określają żądany glif.

VS23 nie jest uniwersalnym poleceniem w rodzaju «użyj japońskiej formy». O jego działaniu decyduje cała sekwencja, a w przypadku IVS także zbiór, który ją zarejestrował. Istnieją różne zbiory, ponieważ badacze, rządy, wydawcy i dokumenty z różnych regionów lub epok mogą potrzebować rozróżniać inne formy glifów.

Numer selektora nie tworzy więc tajnego alfabetu znaczeń: po jednym ideogramie VS23 może wskazywać inny zestaw dozwolonych form niż po innym. To sekwencja niesie rozróżnienie, a nie sam selektor.

Dlaczego VS23 jest niewidoczny?

Sam nie ma widocznego glifu.

W obsługiwanej, zarejestrowanej sekwencji oprogramowanie może wybrać wskazany glif. W sekwencji nieobsługiwanej lub niezarejestrowanej Unicode wyświetla zwykły glif znaku bazowego, a VS23 pozostaje niewidoczny. Dlatego tekst może wyglądać tak samo.

Używaj go tylko bezpośrednio po zamierzonym znaku bazowym i w udokumentowanej sekwencji. Nie służy do włączania pogrubienia, kursywy ani prezentacji emoji: selektory wariantu mają określone działanie tylko w dozwolonych połączeniach i nie formatują całego fragmentu tekstu.