Selektor wariantu 26

Wybiera zarejestrowany wariant glifu poprzedzającego ideogramu.

Ideograficzna sekwencja wariantowa składa się ze znaku CJK — chińskiego, japońskiego lub koreańskiego — i następującego po nim selektora. Znak bazowy zachowuje swoją tożsamość; VS26 zawęża wybór glifu, czyli formy rysowanej przez font. Nie jest samodzielnym obrazem ani emoji.

Udokumentowana historia zaczyna się od projektowania tekstu cyfrowego. Propozycja Unicode z 2001-08-17 opisywała dodatkowy zakres selektorów; ten selektor dodano do Unicode 4.0 w 2003 roku, a pierwszą kolekcję IVD, Adobe-Japan1, zarejestrowano 2007-12-14. Późniejsze kolekcje dotyczyły japońskich tekstów administracyjnych, wariantów koreańskich imion i nazwisk, standardu znaków Makau oraz cyfryzacji chińskiej kultury.

Jak używać selektora wariantu 26?

Używaj go wyłącznie jako drugiej części zarejestrowanej sekwencji IVS.

Umieść VS26 bezpośrednio po ideogramie CJK, którego dokładną formę chcesz uzyskać. Zachowuj parę w nazwach, tekstach archiwalnych, dokumentach urzędowych i publikacjach, gdy liczy się forma; do ogólnego formatowania używaj zwykłych ustawień fontu lub tekstu. Ten sam selektor nie oznacza wszędzie tego samego pociągnięcia: wynik zależy od całej pary i jej kolekcji IVD.

IVD wymienia zarejestrowane pary, takie jak 芦 + VS26, 卿 + VS26 i 葛 + VS26. Pochodzą z różnych kolekcji i pokazują, że VS26 jest przyrostkiem, a nie tłumaczeniem.

Dlaczego selektor wariantu 26 znika?

Pozostaje niewidoczny, gdy nie jest obsługiwany lub znajduje się w złym miejscu.

Samodzielnie, po zwykłym tekście łacińskim lub po znaku bazowym bez zarejestrowanej sekwencji IVS zwykle niczego nie zmienia na ekranie. Prawidłowa para musi być obsługiwana także przez font i system renderowania tekstu. OpenType zapisuje obsługiwane sekwencje wariantowe w tabeli Format 14. Dlatego jeden font może wyświetlić wskazaną formę, a inny wrócić do glifu bazowego.