Selektor wariantu 27

Działa tylko jako część ustalonej pary znaków. Unicode nazywa taką parę sekwencją wariantu ideograficznego: to znak z tradycji pisma Han, po którym następuje ten selektor. Para może wskazywać zarejestrowany zestaw glifów, czyli narysowanych postaci danego znaku.

Ten mechanizm nie powstał jako pojedynczy piktogram. Już w 2004 roku propozycja projektu Unicode opisywała dodatkowe selektory i zewnętrzny rejestr wariantów glifów znaków Han. Jego praktycznym celem było zachowanie różnicy między glifami w zwykłym tekście bez tworzenia nowego znaku dla każdej postaci. Baza danych wariantów ideograficznych (IVD) zapewnia zarejestrowanym parom stabilne definicje na potrzeby wymiany tekstu i pozwala tworzyć kolekcje dla badaczy, instytucji publicznych, wydawców i twórców krojów pisma.

Znaczenie zależy od całej pary i jej kolekcji. Adobe-Japan1, japońska kolekcja krojów pisma, dokumentuje sekwencje zachowujące glify, które w innym przypadku nie byłyby bezpośrednio zakodowane. Liczba 27 nie oznacza stylu: ten sam selektor może wskazywać zupełnie różne zestawy glifów, gdy zmienia się znak bazowy.

Co oznacza, gdy ktoś ci to wyśle?

Wskazuje wybór glifu, a nie ukrytą wiadomość. Jeśli wiadomość zawiera obsługiwany znak bazowy, po którym następuje VS27, para wskazuje jego zarejestrowaną postać glifu. Sam selektor nie ma wymowy, znaczenia emoji ani tonu społecznego do odczytania.

Jeśli aplikacja lub czcionka nie obsługuje tej pary, znak bazowy zwykle pozostaje widoczny, a selektor niewidoczny. Tekst może wyglądać tak samo, mimo że selektor nadal w nim jest.

Jeśli VS27 pojawia się samodzielnie albo po niezwiązanym znaku, nie przypisuj mu wiadomości. Niezarejestrowane sekwencje wariantów ideograficznych nie są przeznaczone do wymiany tekstu.