Selektor wariantu 68

Sam w sobie nic nie znaczy. Ten selektor o zerowej szerokości może wskazać wariant glifu bezpośrednio poprzedzającego go znaku han, ale tylko jako część zarejestrowanej ideograficznej sekwencji wariantów, czyli pary znaku i selektora.

Pomysł wywodzi się z propozycji z 1997 roku dotyczącej znaczników wariantów w Plane 14, dodatkowej części Unicode. Chodziło o wierne zachowanie tekstu: imiona i teksty specjalistyczne mogły zachować zamierzony glif han bez tworzenia nowego znaku bazowego dla każdego wariantu.

Baza wariantów ideograficznych (IVD) rejestruje pary w zbiorach odpowiadających różnym potrzebom naukowym, publicznym i wydawniczym. W tekstach chińskich, japońskich i koreańskich zarejestrowana para może zachować zamierzony glif w imieniu bez zmiany samego znaku. Efekt zależy od konkretnej pary; 68 nie jest numerem stylu.

Jak używać lub wpisywać VS68?

Tylko w sekwencji, do której należy. W prawidłowej ideograficznej sekwencji wariantów selektor występuje po modyfikowanym znaku han. Dodanie VS68 do dowolnej litery nie określa użytecznego stylu.

Wpisanie go jest kłopotliwe, bo sam znak nie ma widocznego glifu. Jeśli dokument wyraźnie wymaga U+E0133, wprowadź go za pomocą wejścia Unicode w edytorze albo użyj numerycznej encji HTML 󠄳; klawisze zależą od edytora.

W UTF-16 jeden punkt kodowy jest zapisany jako dwie 16-bitowe jednostki, więc liczba jednostek może wzrosnąć o dwie dla tego jednego znaku. Wyświetlanie zależy też od obsługi zarejestrowanej sekwencji przez aplikację i font. Bez niej selektor jest zwykle ignorowany, a glif bazowy pozostaje; dwa różnie zakodowane ciągi mogą wyglądać tak samo.