Selektor wariantu 69

Umieść go bezpośrednio po znaku bazowym, w zarejestrowanej parze. Sekwencja wariantowa składa się ze znaku bazowego i selektora. W przypadku znaków han baza Ideographic Variation Database (IVD) przypisuje zatwierdzone pary do konkretnych kształtów glifu. To nie jest ogólne ustawienie kroju pisma ani przełącznik, który upiększa tekst.

Selektory wariantu weszły do ogólnego mechanizmu Unicode w 2002 roku; zakres uzupełniający, do którego należy VS69, dodano w 2003 roku. Służą do określania kształtu glifu w zwykłym tekście, gdy sam wybór kroju pisma nie wystarczał, by go zachować. Te daty dotyczą kodowania komputerowego, a nie znacznie starszych tradycji pisma chińskiego, japońskiego, koreańskiego i wietnamskiego, których formy można w ten sposób zachować.

Co się zmienia?

Wskazuje kształt glifu, a nie znaczenie znaku. Unifikacja znaków Han grupuje pod wspólną tożsamością formy używane w piśmie chińskim, japońskim, koreańskim i historycznie wietnamskim. Zarejestrowana para może zachować potrzebną formę w imieniu, nazwie miejsca, dokumencie, źródle lub publikacji.

UTS #37 podaje hipotetyczny przykład japoński ze znakiem 芦: miasto Ashiya używa w nim starszej formy, a w innym miejscu ten sam znak ma zwykłą formę odpowiednią do kontekstu. Ilustracja łączy znak bazowy z VS69. Dane IVD opublikowane 2026-08-03 nie zawierają E0134, więc przykład pokazuje mechanizm, a nie uniwersalne przypisanie.

Brak glifu zwykle oznacza użycie zastępczego kroju pisma, a nie błąd. Dopasowanie kroju uwzględnia całą parę; bez obsługującego jej kroju znak bazowy wyświetla się normalnie, a selektor pozostaje niewidoczny. Sam selektor nie ma czego zmieniać.