พยางค์ยี dap

แทนพยางค์ dap ไม่ใช่คำที่แปลได้ครบในตัวเอง

ในการเขียนภาษาอี๋เหลียงซานด้วยอักษรละติน dap ใช้ระบุพยางค์นี้ p ท้ายคำเป็นเครื่องหมายวรรณยุกต์ หมายถึงเริ่มเสียงต่ำแล้วระดับเสียงตกลง ไม่ได้ออกเสียงพยัญชนะ p ปิดท้าย การสะกดบอกพยางค์และวรรณยุกต์ ส่วนคำแปลขึ้นอยู่กับคำภาษาอี๋ในบริบท

นักวิชาการบางคนระบุว่าจารึกสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก (206 ปีก่อนคริสตกาล–ค.ศ. 9) เป็นอักษรยีระยะแรก แต่การระบุนี้ยังไม่ยุติ ระฆังสำริดที่มีจารึกภาษาอี๋และจีนกำหนดอายุไว้ที่ปี 1485 ส่วนต้นฉบับจำนวนมากไม่มีวันที่ วันที่เหล่านี้กล่าวถึงประวัติอักษรยีโดยรวม ไม่ใช่การปรากฏครั้งแรกของอักษรตัวนี้

ทำไมจึงกำหนดมาตรฐานอักษรอี๋เหลียงซาน?

เพื่อสนับสนุนการอ่านออกเขียนได้ในภาษาถิ่นอี๋เหลียงซาน

อักษรยีแบบเก่ามีรูปแบบต่างกันไปตามภูมิภาค และใช้ในตำราศาสนา เวทมนตร์ การแพทย์ และลำดับวงศ์ตระกูล โดยมักอยู่ในความดูแลของ bimo ผู้เชี่ยวชาญพิธีกรรมของชาวยี มาตรฐานสมัยใหม่คิดขึ้นในปี 1974 และประกาศใช้อย่างเป็นทางการในปี 1980 ต่อมานำไปใช้ในเอกสารราชการ หนังสือพิมพ์ วรรณกรรม และฉบับใหม่ของตำราพิธีกรรมกับมหากาพย์

อักษรยีในยูนิโคดใช้มาตรฐานเหลียงซาน ไม่ได้ครอบคลุมภาษาถิ่นยีทั้งหมด ประเพณีอักษรยีในภูมิภาคอื่น เช่น ยูนนานและกุ้ยโจว มีรูปแบบของตนเอง อักษรตัวนี้จึงไม่ได้แทนอักษรยีทุกแบบ