พยางค์อี๋ dat

ใช้แทนหนึ่งพยางค์ในอักษรอี๋เหลียงซาน

“dat” เป็นการเขียนพยางค์นี้ด้วยอักษรละตินตามแบบเหลียงซาน ส่วน “t” ท้ายคำบอกเสียงวรรณยุกต์สูง ซึ่งเป็นรูปแบบระดับเสียงในการพูด รูปเขียนนี้ระบุพยางค์ ส่วนคำหรือประโยคภาษาอี๋รอบข้างจะให้คำแปล

ทำไมจึงมีการกำหนดมาตรฐานอักษรอี๋?

เพื่อให้ภาษาเหลียงซานมีรูปแบบเขียนที่สม่ำเสมอ

อักษรอี๋แบบดั้งเดิมมีรูปแบบท้องถิ่นหลายแบบ ไม่ได้เป็นระบบเดียวที่เหมือนกันทั้งหมด ตัวอย่างเก่าแก่ที่สุดที่ยังหลงเหลือชิ้นหนึ่งคือจารึกบนระฆังสำริดที่ลงวันที่ไว้ในปี 1485; เรื่องเล่าดั้งเดิมที่กล่าวถึงต้นกำเนิดเก่ากว่านั้นยังเป็นที่ถกเถียง รูปแบบท้องถิ่นบางแบบใช้โดยบีโม ผู้เชี่ยวชาญพิธีกรรมชาวอี๋ ซึ่งเก็บรักษาข้อความทางศาสนา เวทมนตร์ การแพทย์ และลำดับวงศ์ตระกูล

รูปแบบเหลียงซานมาตรฐานคิดขึ้นในปี 1974 และประกาศใช้อย่างเป็นทางการในปี 1980 โดยนำรูปแบบท้องถิ่นเก่ามาปรับใช้กับภาษาถิ่นเหลียงซาน และใช้เขียนเอกสารราชการ หนังสือพิมพ์ วรรณกรรม และฉบับใหม่ของตำราพิธีกรรมเก่า ชุมชนชาวอี๋อื่น ๆ ยังคงมีธรรมเนียมการเขียนที่เกี่ยวข้องกันแต่แตกต่างกัน

ถ้า ꄇ แสดงเป็นกรอบสี่เหลี่ยมควรทำอย่างไร?

โดยมากเป็นปัญหาที่ฟอนต์ไม่รองรับตัวอักษร

ꄇ เป็นอักขระข้อความที่ไม่มีรูปแบบอีโมจิหรือภาพเฉพาะของแพลตฟอร์ม ฟอนต์ที่ไม่รองรับอักษรอี๋อาจแสดงเป็นกรอบว่าง โปรแกรมแก้ไขที่รองรับ Unicode สามารถป้อนอักขระนี้เป็นข้อความได้ ส่วนข้อความภาษาอี๋จะให้บริบทผ่านคำรอบข้าง