อักษรจาม ดา

เป็นพยัญชนะที่ใช้เขียนพยางค์ในอักษรจาม

“ดา” เป็นชื่อของอักษรนี้ ส่วน ꨕ เพียงตัวเดียวไม่ได้ประกอบเป็นคำภาษาจาม อักษรจามเป็นอักษรอาบูกิดา กล่าวคือ พยัญชนะมีสระประจำตัว และเครื่องหมายอื่นสามารถเปลี่ยนพยางค์ได้ เครื่องหมายสระและเครื่องหมายอื่นอาจอยู่หน้าพยัญชนะ เหนือ ใต้ หรือหลังพยัญชนะ

ประวัติอักษรจามเชื่อมโยงกับอักษรพราหมีของอินเดียและธรรมเนียมอักษรปัลลวะ-กรันทา รูปแบบเก่าที่เกี่ยวข้องเชื่อมโยงกับศิลาจารึกที่ Võ Cạnh ซึ่งมีอายุราวคริสต์ศตวรรษที่ 4 บัญชีรายการระบุว่า C.174 เป็นจารึกภาษาโบราณจามที่เก่าที่สุดในบันทึกชุดใหญ่ซึ่งครอบคลุมช่วงประมาณ ค.ศ. 500–1500 จารึกภาษาจามและสันสกฤตมีบันทึกเกี่ยวกับวัด ส่วนต้นฉบับภาษาจามเก็บรักษาข้อความทางศาสนาและประวัติศาสตร์ ธรรมเนียมการเขียนจามแบบตะวันออกและตะวันตกเกี่ยวข้องกัน แต่แตกต่างกัน

ทำไม ꨕ จึงดูต่างกันในแบบอักษรแต่ละชุด?

รูปตัวอย่างของยูนิโคดไม่ใช่แบบตายตัว

ตารางอักษรจามของยูนิโคดแสดงรูปอ้างอิง ไม่ได้กำหนดรูปแบบที่ต้องใช้ แบบอักษรแต่ละชุดอาจวาดตัวอักษรต่างกัน หากแบบอักษรไม่รองรับอักษรจาม อาจแสดงเป็นช่องว่างหรือกรอบแทนอักขระที่ไม่มี

ในคำหนึ่ง ๆ เครื่องหมายสระและเครื่องหมายอื่นจะรวมกับ ꨕ เพื่อสร้างพยางค์ เอนจินจัดรูปข้อความคือซอฟต์แวร์ที่วางเครื่องหมายรอบตัวอักษร และจะจัดเครื่องหมายเหล่านั้นร่วมกับพยัญชนะ หากแบบอักษรหรือเอนจินไม่รองรับ การแสดงผลอาจผิดเพี้ยน

พิมพ์ ꨕ ได้อย่างไร?

ใช้วิธีป้อนข้อมูลที่ทำมาสำหรับอักษรจาม

รูปแบบพิมพ์ออกเสียง RUMIX ของ iCham จะแปลงปุ่มอักษรละตินเป็นอักษรจามเมื่อกดยืนยันด้วย Space หรือเครื่องหมายวรรคตอน ตัวอย่างในคู่มือ adei + Space → ꨀꨕꨬ แสดงอักษรนี้อยู่ในลำดับอักษรจามที่สมบูรณ์

วิธีป้อนข้อมูลกำหนดว่าเก็บอักขระใดไว้ ส่วนแบบอักษรและการจัดรูปกำหนดลักษณะที่แสดง หากลำดับอักษรดูผิด ให้ตรวจสอบทั้งสามส่วน