อักษรเทวนาครี ดะ

พูด “da” โดยให้ลิ้นแตะฟัน เสียง d ฐานฟันนี้ไม่มีลมพ่นเพิ่มแบบ ध

เครื่องหมายสระจะเปลี่ยนสระที่ติดมากับตัวอักษร ส่วนฮลันต์ซึ่งเป็นเครื่องหมายตัดสระจะทำให้สระนั้นหายไป ในภาษาฮินดี สระสั้นเสียงกลางนี้อาจไม่ออกเสียงแม้ไม่มีเครื่องหมายตัดสระ จึงควรอ่านทั้งคำ

द อยู่ในประเพณีการเขียนที่ค่อย ๆ พัฒนามา สายพัฒนาการย้อนผ่านอักษรคุปตะและสิทธมาตฤกา ซึ่งเป็นอักษรอินเดียรุ่นเก่า ไปถึงอักษรพราหมีที่ใช้ในพระราชโองการสาธารณะของพระเจ้าอโศกในศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์ศักราช อักษรเทวนาครีพัฒนาจนได้รูปแบบสมบูรณ์ราวคริสต์ศตวรรษที่ 13 ใช้ในจารึกภาษาสันสกฤตและต้นฉบับทางศาสนา ก่อนแพร่หลายผ่านงานเขียนภาษาท้องถิ่นและการพิมพ์

ทำไม द จึงเปลี่ยนรูป?

เมื่อพยัญชนะเชื่อมกัน เส้นอาจรวมกันหรือบังบางส่วนของ द รูปเช่นนี้เรียกว่าพยัญชนะควบแบบเชื่อม เช่น द्द, द्ध, द्य และ द्व รูปลักษณ์ขึ้นอยู่กับแบบอักษร

บทบาททางวัฒนธรรมของอักษรก็เปลี่ยนไปเช่นกัน ราวปี 1900 การใช้เทวนาครีเขียนภาษาฮินดีมีนัยทางการเมืองเมื่อเทียบกับการใช้อักษรสายเปอร์เซีย–อาหรับเขียนภาษาอูรดู เรื่องนี้เกี่ยวกับระบบการเขียน ไม่ใช่ความหมายพิเศษของ द

จะพิมพ์ द ได้อย่างไร?

ใช้แป้นพิมพ์เทวนาครีหรือวิธีป้อนตามเสียง การป้อนตามเสียงจะแปลงคำที่สะกดด้วยอักษรละตินเป็นเทวนาครีและแสดงตัวเลือก ให้เลือก द อย่าคิดว่าผลลัพธ์ที่คล้ายเสียง d ทุกตัวใช้แทนกันได้