อักษร dha ในเทวนาครี

เป็นเสียง d แบบใช้ฟัน มีเสียงก้อง และปล่อยลมออกมาเมื่อคลายเสียง

อักษรนี้มีเสียง a ติดมาด้วย เครื่องหมายสระจะเปลี่ยนเสียงนั้น ส่วนวิรามะ (เรียกอีกอย่างว่าฮาลันต์) จะตัดเสียงสระออกเมื่อมีพยัญชนะอื่นตามมา ฟอนต์แต่ละแบบอาจแสดงกลุ่มพยัญชนะเป็นรูปเชื่อม รูปครึ่งตัว หรือมีวิรามะให้เห็น th ในภาษาอังกฤษเป็นคนละเสียง โดยลมจะไหลต่อเนื่อง ไม่ได้ถูกกักไว้แล้วปล่อยออกมา

รูปอักษรพราหมีที่เป็นต้นแบบของ dha ปรากฏในจารึกพระเจ้าอโศกตั้งแต่ศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล อักษรนี้พัฒนาผ่านช่วงคุปตะและนาครี ส่วนเทวนาครีปรากฏในคริสต์ศตวรรษที่ 7 และพัฒนาเต็มที่ราวคริสต์ศตวรรษที่ 13 อักษรนี้พบในบันทึกภาษาปรากฤตและสันสกฤตก่อนนำไปใช้เขียนภาษาพื้นถิ่น