Znak łączący przecinek nad literą

Oznacza poprzednią literę; jego znaczenie zależy od systemu pisma. W starożytnej grece psili, czyli znak łagodnego przydechu, stoi nad początkową samogłoską lub dwugłoską i wskazuje, że wyraz nie zaczyna się od przydechu. Rozpoznawalna forma należy do hellenistycznego systemu greckich znaków przydechowych, datowanego na II wiek p.n.e. Opracowanie naukowe z 2019 roku łączy tradycyjne przypisanie jej Arystofanesowi z jednym wątpliwym, późnym źródłem, więc nie ma pewności co do jednego wynalazcy.

System pomagał czytelnikom, zwłaszcza osobom nieznającym greki, ustalić wymowę. We wczesnych papirusach znaki przydechowe występowały rzadko; później stały się zwyczajne w rękopisach. Od reformy z 1982 roku standardowa pisownia współczesnej greki pomija te znaki. Zapis politoniczny przetrwał w tekstach o starożytnej grece, liturgii i pracach naukowych. W cerkiewnosłowiańskim znak nad spółgłoską może oznaczać palatalizację, czyli zmiękczenie. Występuje też w staropermskim, ale jego wartość dźwiękowa pozostaje niepewna.

Dlaczego znak zmienia położenie lub stoi obok akcentu?

Występuje po literze podstawowej, a jego pozycję ustala krój pisma. Wpisz go po literze, którą modyfikuje. Samotny znak jest odizolowany; niektóre kroje pokazują wtedy kropkowane kółko w miejscu brakującej litery. Wysokość i sposób połączenia mogą się różnić zależnie od kroju, choć sam znak się nie zmienia.

W grece połączenie znaku przydechowego z akcentem ostrym lub ciężkim wyświetla się obok siebie, a nie jeden nad drugim. Samodzielne greckie psili ᾿ jest jego odrębnym odpowiednikiem. Grecka koronis ̓ może wyglądać tak samo; zachowano ją ze względu na zgodność, a do ogólnego użytku zaleca się tę formę łączącą.