อักขระประกอบเลขสี่ในอักษรกรันถะ

เครื่องหมายนี้ระบุเสียงลำดับที่สี่ซึ่งมีชื่อเฉพาะ ในที่นี้ “เสียง” หมายถึงระดับเสียงในการขับสวด เครื่องหมายนี้จึงเป็นคำกำกับทำนอง

อักษรกรันถะพัฒนามาจากอักษรพราหมี ซึ่งเป็นอักษรอินเดียโบราณ ผ่านรูปแบบอักษรในสมัยปัลลวะทางตอนใต้ของอินเดีย ซึ่งพบในจารึกคริสต์ศตวรรษที่ 4 รูปแบบสมัยใหม่ของกรันถะเกิดขึ้นหลังคริสต์ศตวรรษที่ 13 ฉบับพิมพ์สามเวทปี 1985 แสดงตัวเลขทมิฬ-กรันถะเหนือข้อความเพื่อใช้เป็นเครื่องหมายระดับเสียง

เครื่องหมายประกอบนี้ติดกับพยางค์หรือตัวเลขและควรอยู่กึ่งกลางด้านบน เครื่องหมายสามเวทอื่นอาจอยู่ข้างกัน ฟอนต์หรือระบบแสดงผลที่ไม่รองรับอักษรกรันถะอาจวางตำแหน่งผิด