Znak łączący tyldy pod literą

W IPA oznacza głos skrzypiący.

Głos skrzypiący powstaje, gdy fałdy głosowe — tkanki w krtani drgające podczas mówienia — są mocno zbliżone i drgają nieregularnie. Głos brzmi wtedy napięcie i szorstko. Znak może modyfikować samogłoskę lub spółgłoskę dźwięczną, jak w a̰ lub m̰.

W IPA tylda nad literą oznacza nosowość, więc położenie zmienia odczyt.

Skąd wzięła się tylda pod literą?

Rozwinęła się jako znak transkrypcji fonetycznej.

W średniowieczu skrybowie stawiali tyldę nad tekstem, aby zaznaczyć pominięte litery i oszczędzić miejsce. Ten starszy zapis nie dowodzi pochodzenia znaku umieszczanego pod literą; konwencja fonetyczna jest udokumentowana co najmniej od 1971 roku.

W różnych tradycjach transkrypcji ten sam kształt miał różne odczytania. Źródło z 1968 roku używało tej samej tyldy pod literą przy samogłoskach wymawianych ze zwężeniem gardła. W gramatyce języka bakairi z 2022 roku tyldy dolne oznaczają skrzypiące samogłoski i wiążą się z naciskiem lub frustracją w formach wyrazów dodających znaczenie „większy” albo „mniejszy”.

Jak wpisać tyldę pod literą?

Wstaw ̰ bezpośrednio za modyfikowaną literą.

Zapisz ją przy literze podstawowej, jak w a̰ lub m̰. Na początku ciągu znaków nie ma litery, do której mogłaby się przyłączyć, więc wyświetlanie jest nieprzewidywalne.

Edytor fonetyczny Praat przyjmuje o\~v; w pakiecie LaTeX TIPA do zapisu symboli fonetycznych użyj \textsubtilde{a} lub \~*a. Czcionka decyduje, jak nisko znak znajdzie się pod literą, szczególnie przy literze z wydłużeniem w dół lub innym znakiem pod spodem. Przeniesienie go nad literę zmienia znaczenie w IPA.