เครื่องหมายอัศเจรีย์แบบเต็มความกว้าง

ใช้จบประโยคด้วยน้ำหนัก เช่นเดียวกับ !

บริบทจะบอกว่าใช้สื่อความประหลาดใจ คำสั่ง ความเร่งด่วน หรืออารมณ์ที่หนักแน่น เครื่องหมาย ！ แบบเต็มความกว้างมีหน้าที่ทางวรรคตอนเหมือน ! แบบแคบ ความกว้างที่เพิ่มขึ้นเปลี่ยนการจัดหน้า ไม่ได้เปลี่ยนอารมณ์ ภาษาญี่ปุ่นเรียกธรรมเนียมเรื่องความกว้างนี้ว่า เซ็นคาคุ หรือเต็มความกว้าง

ในภาษาญี่ปุ่น ！ ทำให้ข้อความไม่เป็นทางการดูมีชีวิตชีวาขึ้นได้ แต่ในร้อยแก้วธุรกิจที่เป็นกลางจะฟังดูเหมือนการเน้นโดยตั้งใจหรือข้อความโฆษณา

！ เข้ามาอยู่ในงานเขียนเอเชียตะวันออกได้อย่างไร?

เรื่องราวในเอเชียตะวันออกเกี่ยวข้องกับการรับเครื่องหมายมาใช้และการจัดพิมพ์ ไม่ใช่ความหมายทางวรรคตอนแบบใหม่

มีเครื่องหมายอัศเจรีย์ในงานเขียนยุโรปอย่างช้าที่สุดตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 14 แต่ต้นกำเนิดที่แน่ชัดยังเป็นที่ถกเถียง การปฏิรูปเครื่องหมายวรรคตอนของญี่ปุ่นได้รับอิทธิพลจากงานเขียนตะวันตกในคริสต์ศตวรรษที่ 19 และช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1880 นักเขียนนวนิยายใช้เครื่องหมายแบบยุโรปเพื่อให้อ่านร้อยแก้วภาษาพูดและบทสนทนาได้ง่ายขึ้น บันทึกการเดินทางของจีนอธิบายเครื่องหมายวรรคตอนตะวันตกในปี 1869 และเครื่องหมายสมัยใหม่เข้าสู่สิ่งพิมพ์ยุคปฏิรูปในปี 1919

ต่อมา การเข้ารหัสข้อความเอเชียตะวันออกที่มีหลายความกว้างต้องมีเครื่องหมาย ASCII แบบเต็มความกว้างควบคู่กับแบบแคบ เพื่อให้จัดแนวกับอักษรภาพที่กว้างและแปลงกับชุดอักขระเก่าได้ Unicode เก็บ ！ ไว้เป็นรูปแบบที่เข้ากันได้กับ ! ทั้งคู่มีหน้าที่ทางวรรคตอนเหมือนกัน แต่มีความกว้างต่างกัน

ใช้เพื่อเน้น อย่าตีความว่าโกรธโดยอัตโนมัติ

ในข้อความภาษาญี่ปุ่นแบบไม่เป็นทางการ โฆษณา และข้อความอื่นที่ต้องการดึงดูดความสนใจ เครื่องหมายนี้ทำให้ประโยคดูมีชีวิตชีวาหรือหนักแน่นขึ้นได้

แนวทางการเขียนธุรกิจของญี่ปุ่นมองว่า ！ พบได้ไม่บ่อยในเอกสารที่เป็นกลาง ในบริบทนั้นจึงดูเป็นการเน้นโดยตั้งใจ คำพูดและการใช้เครื่องหมายซ้ำบอกระดับความหนักแน่น