Znak 18BC0 małego pisma kitańskiego

Jego zrekonstruowana wartość dźwiękowa to iaŋ.

W innej transkrypcji zapisuje się ją jako iang; ŋ oznacza końcowy dźwięk angielskiego słowa „sing”. To zapisy dźwięku, a nie tłumaczenia.

Kitańskie znaki dźwiękowe łączą się w grupy tworzące wyrazy. Znacznik wypełnienia pisma kitańskiego U+16FE4 oznacza rzadszy układ; grupy mogą być poziome lub pionowe.

Kiedy po raz pierwszy poświadczono małe pismo kitańskie?

Najstarszym zachowanym przykładem o pewnym datowaniu jest inskrypcja nagrobna z 1051 roku.

Tradycja przypisuje jego utworzenie Yelü Dieli, bratu cesarza Liao, i datuje je na 924 or 925 rok; badanie z 2026 roku sugeruje, że pismo upowszechniło się później.

Stworzono je do zapisu języka kitańskiego: kształty znaków wzorowano na znakach chińskich, a system dźwiękowy na piśmie ujgurskim. Pojawiało się na grobach i pomnikach ku czci, a także w listach, egzaminach i poezji. Jin zakazało go w 1191 roku; pismo Dżurdżenów wzorowało się na obu pismach kitańskich.