Znak 18BBF małego pisma kitańskiego

Sam znak nie daje podstaw do pewnego odczytania.

W jednym z wykazów oznaczono go jako J-0185, a proponowaną wartość zapisano jako „Unknown-80”; to etykieta katalogowa, nie tłumaczenie.

Małe pismo kitańskie wykorzystuje logogramy — znaki oznaczające słowa — oraz fonogramy — znaki oznaczające dźwięki. Łączą się one w grupy odpowiadające słowom, ale rola tego znaku w takich konstrukcjach nie została pewnie ustalona.

Dlaczego powstało małe pismo kitańskie?

Stworzono je do zapisywania języka kitańskiego.

Tradycyjne przekazy datują jego powstanie na około 925 rok. Na jego formy wpłynęło pismo chińskie, a fonetyczny sposób zapisu — użycie znaków oznaczających dźwięki — wiąże się z pismem używanym do zapisu języka ujgurskiego.

Najstarszym zachowanym przykładem małego pisma o pewnej dacie jest epitafium Wugulin Taishi, inskrypcja upamiętniająca z 1051 roku. Większość zachowanych przykładów to inskrypcje nagrobne i pomniki; inne znajdują się na brązowych lustrach, tabliczkach rachunkowych, monetach i jadeitowym pucharze. Pismo było używane także za dynastii Jin, aż zastąpiło je pismo dżurdżeńskie.

Co się zmienia, gdy 𘮿 występuje w pełnym tekście?

Sąsiednie znaki i pozycja w grupie kształtują pełny odczyt.

Kitańskie znaki fonetyczne zwykle tworzą grupy odpowiadające słowom, ułożone od lewej do prawej, a następnie od góry do dołu w pionowych kolumnach. Czcionka obsługująca skład takiej grupy może wyświetlić ją w zwartej formie; bez tej obsługi te same znaki mogą pojawić się osobno w jednym szeregu.