Khitaans klein-schriftteken 18BBF

Uit dit losse teken volgt geen betrouwbare lezing.

Een naslagwerk duidt het aan als J-0185 en vermeldt “Unknown-80” als voorgestelde waarde; dat cataloguslabel is geen vertaling.

Het Khitaanse kleine schrift gebruikt logogrammen — tekens voor woorden — en fonogrammen — tekens voor klanken. Die vormen woordgroepen, maar de rol van dit teken daarin is niet met zekerheid vastgesteld.

Waarom is het Khitaanse kleine schrift gemaakt?

Het werd ontwikkeld om de Khitaanse taal te schrijven.

Volgens traditionele verhalen ontstond het rond 925. De vormen zijn beïnvloed door het Chinese schrift; het klankgerichte ontwerp — tekens die klanken weergeven — wordt in verband gebracht met het schrift dat voor het Oeigoers werd gebruikt.

Het oudste bewaard gebleven voorbeeld met een zekere datering is het Wugulin Taishi-epitaaf, een gedenkinscriptie uit 1051. De meeste bewaarde voorbeelden zijn grafinscripties en monumenten; andere staan op bronzen spiegels, telplaatjes, munten en een jade beker. Het schrift bleef in gebruik onder de Jin-dynastie, totdat het werd vervangen door het Jurchen-schrift.

Wat verandert er als 𘮿 in een volledige tekst staat?

De naburige tekens en de plek in de groep bepalen de volledige lezing.

Khitaanse klanktekens vormen meestal woordgroepen, die binnen verticale tekstkolommen van links naar rechts en daarna van boven naar beneden worden gerangschikt. Een lettertype met ondersteuning voor tekenvorming kan zo’n groep compact tonen; zonder die ondersteuning kan dezelfde reeks als losse tekens op een regel verschijnen.