Znak 18BBD małego pisma kitańskiego

To znak dźwiękowy zbliżony do b, a nie całe słowo. Badacze zwykle zapisują zrekonstruowaną wartość jako b, zgodnie z konwencją używającą liter łacińskich. W wyrazach zapisywanych jako bas(a) („znowu”) i baka („syn”) 𘮽 oddaje początkowy dźwięk zbliżony do b.

Zależnie od wyrazu ten sam znak może oznaczać /b/, połączenie b z samogłoską albo sekwencję samogłoska-b-samogłoska. Małe pismo kitańskie łączy znaki całych wyrazów ze znakami dźwiękowymi; te drugie tworzą zwarte bloki wyrazowe.

Dlaczego pismo kitańskie wygląda inaczej w druku?

Teksty historyczne biegły pionowo; transkrypcje naukowe mogą być poziome. Tradycyjny zapis układał znaki dźwiękowe w zwarte bloki wyrazowe w pionowych kolumnach. Niektóre wydania naukowe pokazują znaki jeden po drugim w poziomym wierszu.

Według tradycyjnych kronik Yelü Diela opracował to pismo około 924 lub 925 roku, aby zapisywać język kitański. Kształty znaków nawiązywały do znaków chińskich, a system dźwiękowy do pisma ujgurskiego. Badanie z 2026 roku sugeruje, że pismo uporządkowano później, za panowania cesarza Shengzonga z dynastii Liao, z myślą o szerszym użyciu urzędowym. Najstarszym zachowanym przykładem z pewną datą jest inskrypcja nagrobna Wugulina Taishi z 1051 roku.

Za dynastii Liao małego i dużego pisma kitańskiego używano obok chińskiego w dokumentach urzędowych i na pomnikach. Władcy Dżurdżenów nadal posługiwali się pismem kitańskim po upadku Liao, a później wzorowali na nim własne pisma; dwór Jin zakończył jego urzędowe użycie w 1191 roku. Badacze rozpoznali inskrypcje nagrobne w małym piśmie w 1922 roku.