Khitaans klein-schriftteken 18BCB

𘯋 is een Khitaans teken; het codelabel is niet de lezing. Het Khitaanse kleine schrift werd gebruikt om de Khitaanse taal te schrijven. Sommige tekens stonden voor hele woorden; andere gaven klanken weer en werden meestal samengevoegd tot clusters die een woord vormden. De Unicode-naam op basis van het codepunt vertelt niet welke klank of welk woord dit teken hier weergaf; daarvoor is de omringende inscriptie nodig.

Hoe veranderde het Khitaanse schrift door de tijd?

Het diende voor bestuur, monumenten en Khitaanse literatuur. De Geschiedenis van Liao, een kroniek van de door Khitanen bestuurde dynastie, schrijft de uitvinding toe aan Yelü Diela, de jongere broer van de heerser. Volgens het verhaal leerde een Oeigoerse gezant hem de Oeigoerse taal en het schrift; het Khitaanse kleine schrift lijkt visueel echter niet op het Oeigoerse schrift. Het gebruikte vormen van Chinese karakters om Khitaans te schrijven; het Khitaanse grote schrift was een apart systeem voor dezelfde taal.

Het kleine schrift komt voor op herdenkingsinscripties, in officiële verslagen en namen, diplomatieke brieven, gedichten, vertalingen en examens. Het gebruik ervan bleef bestaan onder de Westelijke Liao, ook Qara Khitai genoemd, en de Jin-dynastie. Later nam het Jurchen-schrift vormen uit Khitaanse schriften over.

Traditionele geschiedwerken dateren de uitvinding in 924 of 925. In 2026 is de oudste overgeleverde tekst met een zekere datering die onderzoekers hebben aangewezen het grafschrift van Wugulin Taishi uit 1051; dezelfde studie stelt dat het schrift later dan in het traditionele verhaal werd gestandaardiseerd en officieel verspreid. In 1191 gelastten de Jin-autoriteiten het officiële gebruik van het Khitaanse schrift te staken; daarna raakte het geleidelijk in onbruik. In 1922 brachten inscripties bij de Qingling-graven in Binnen-Mongolië het schrift opnieuw onder de aandacht van onderzoekers.