Znak 18BCD pisma małego kitańskiego

Obie formy pojawiają się w naukowych rekonstrukcjach dźwięku tego znaku.

Jedna transkrypcja podaje „yô”, a inna „yo”. Badacze odtwarzają dźwięki, porównując powtarzające się zapisy w zachowanych inskrypcjach, dlatego różnica odzwierciedla konkurencyjne rekonstrukcje.

Jak rozwinęło się małe pismo kitańskie?

Stworzono je do zapisu języka kitańskiego; przetrwało upadek dynastii Liao.

Yelü Diela stworzył małe pismo około 925 roku, by zapisywać język kitański. Używano go obok odrębnego wielkiego pisma kitańskiego. Kształty znaków nawiązywały do znaków chińskich, a przekazy historyczne łączą jego fonetyczny sposób zapisu z pismem ujgurskim. System zawierał znaki dźwięków i całych wyrazów; znaki dźwiękowe zwykle łączono, by zapisać słowo.

Badanie z 2025 roku wskazuje epitafium Yelü Yugulina Taishi — wyryty w kamieniu pomnik upamiętniający zmarłego, datowany na okres Chongxi dynastii Liao — jako najstarszą znaną inskrypcję w małym piśmie. Za panowania Liao oba pisma kitańskie służyły do oficjalnych zapisów oraz dyplomacji, poezji i tłumaczenia ksiąg; inskrypcje małego pisma zachowały się też na lustrach i innych przedmiotach. Po upadku Liao pismo kitańskie nadal było używane za panowania Jin, aż dekret z 1191 roku zakończył jego oficjalne stosowanie. Później Dżurdżeni wzorowali własne pismo wielkie i małe na obu pismach kitańskich.