Mała litera modyfikująca esh

Oznacza dodatkowy lub frykatywny dźwięk podobny do „sz”. Dźwięk frykatywny powstaje, gdy powietrze przeciska się przez wąską szczelinę i szumi. Po spółgłosce ᶴ może oznaczać takie szumiące zakończenie, zabarwienie spółgłoski dźwiękiem „sz” albo słaby, wstawiony dźwięk „sz”. Systemy transkrypcji różnią się; właściwe odczytanie podaje ich legenda.

Propozycja Unicode opublikowana w 2004 roku przytacza przykład esh w indeksie górnym z pracy fonetycznej Lavera z 1994 roku. Zwykłe esh ʃ występuje w alfabecie fonetycznym Pitmana i Ellisa z 1847 roku, systemie zapisu dźwięków mowy, który wpłynął na symbole używane później przez IPA.

Dlaczego ᶴ stoi po spółgłosce?

Może oznaczać mniejszy, późniejszy dźwięk po głównej spółgłosce. W tᶴ znak w indeksie górnym może wskazywać szumiące zakończenie podobne do „sz” po t. Niektórzy transkrybenci odczytują tę parę jako afrykatę: głoskę zwartą, po której następuje uwolnienie powietrza z tarciem. Inna legenda może używać ᶴ do oznaczenia słabszego przejścia, więc to ona określa dokładne znaczenie.

Czy ᶴ to po prostu mniejsze ʃ?

Nie; to osobny znak fonetyczny. Zajmuje własne miejsce w tekście, a jego forma w indeksie górnym pełni funkcję fonetyczną. To nie jest po prostu ʃ zapisane mniejszą czcionką. Czcionki różnie go rysują; bez odpowiedniego glifu może pojawić się kwadrat albo znak o nietypowej wysokości.